Ah Özgecan...
Sen ağanın kızı,
Ben fakir köylü çocuğu...
Sen konaklarda büyüdün,
Ben toprak kokan avlularda...
Aramızda dağlar vardı,
Aramızda baban,
Aramızda dünya kadar fark...
Derler ya;
“Davul dengi dengine...”
Ama gönül dinlemedi ki...

Ah Özgecan...
Ben sana kara sevda,
Sen bana gizli bir bahar...
Sen sabah güneşim,
Gece mehtabım,
Karanlık gecelerimin
Uzakta yanan kandiliydin...

Ben tarlada ırgat,
Avuçlarım nasır,
Gömleğim ter kokardı...
Sen ipekler içinde,
Benim soframda soğan ekmek,
Senin sofranda bal, süt, kaymak...

Ama
İkimizin de yüreği aynı
Atardı,
Aynı yanardı.
İkimizin gözleri aynı ağlardı..

Duvarlar yükseldi aramıza,
Kapılar kapandı yüzüme...
Babanın adamları nöbet tuttu,
Ben uzaktan seni seyrettim.
Bir adım atsam suç,
Bir kelime söylesem günah...
Sana bakmak bile
Bana yasak bir rüya...

Ah Özgecan...
Sen bana vurgun,
Ben sana mecnun...
Ama kader dediğin
Bazen iki kalbi buluşturur,
Sonra aralarına
Koca bir ömür koyar...

Geceleri yıldızlara sorardım seni,
“Özgecan şimdi nerede?” diye...
Ay susardı,
Yıldızlar susardı,
Ben susmazdım...
Adını içimden
Bin kere söylerdim.

Ah Özgecan...
Bahar çiçeğim,
Sevdalı türküm,
Dilimde yarım kalmış şarkım...
Sen benim
Yazılmamış şiirim,
Okunmamış mektubum,
Kavuşulmamış sevdamdın...

Bir gün olur da
Yollarımız yeniden kesişirse,
Sana tek bir şey söyleyeceğim:

“Ben seni hiç unutmadım Özgecan...
Ne ağanın kızı olduğun için sevdim seni,
Ne de dünyalara bedel güzelliğin için...
Ben seni,
Sen olduğun için sevdim.

Ah Özgecan...
İnsan bazen kavuşamaz sevdiğine,
Bilmezler
bazı sevdalar vardır;
Kavuşmadan da
Bir ömür insanın içinde yaşar...”

Ah Özgecan...
Sen konakta kalan sevdam,
Ben köy yolunda kaybolan adam...
Sen benim uzak yıldızım,
Ben senin imkânsız hikâyen...

Davul dengi dengine derler...
Ama aşkın davulu
Gönülde çalınca
Ne ağa dinler,
Ne fakir...
Ne duvar tanır,
Ne kader...

Ah Özgecan...
Sen benim
Ömrümün en güzel yarım kalmışlığısın...

Abdurrahman Tümer