devrik bir cümleydim o zamanlar
özne bir yerde
yüklem başka bir yerde


harf yetmezliği dedi aşk doktoru
ve benim branşım değil diyerek sevk kağıdını elime tutuşturdu


doktor dedim
bir şey sorsam sıradaki hastayı çağırmadan önce
.buyur dedi gözlüklerini burnunun ucuna indirerek


şu yüklemi sona alsanız da uğraşmasam sevkle mevkle
sıradaki hasta diye seslendi
peşinden hadi selametle


insan dedim kendini tanımalı evvela
tanımalı ki kendi kendinin doktoru olabilsin


diye diye ikna ettim kendimi
yolları duble yürüdüm


özneyi başa alıyordum yol boyu
yüklemi sona

ama ortası boş kalıyordu bu defa

yolları duble yürüdüğümden olmalı diyerek mola verdim kendime
nasıl yorulduysam söz uykusuna dalmışım


çayımda belirtisiz nesneler
başımda kılavuzundan firar bi ima
karıştırıp duruyorum çorba kaşığıyla..

..