Salome’ye;


pinhan sevgiler,
sevgisiz sevgililer arasından seslenen Salome...

sevgin aşmış sürüklüyor yolcusunu
ne bir kaçış ne bir varış öyküsü
yalnızca sevda türküsü
yüreğimde
dillenen...

inmişsin de sevginin kökenine
çıkarmışsın sevgi/liyi...

s/es/sizlikten içtiğim kokusuz kahvelerin
kesif kokuları geliyor
derininden.

gözlerinle baktıkça hasmıma
sevgi aromalı gülümsüyor evrenim.
hasmım yokken benim
yaşamaktan gayrı Salome.

geldim Salome
yüreğin artık s/es/im.
beş duyumun esir aldığı güzelliğini çözüyorum ilk.

İlk
aç algı kapılarımı
nice sana yakın olsam da
ne koku
ne doku
ne ses
sadece hissediş
seni hissediş.

tanımlar ötesi.

şarabım yıllandı bak Salome.
yüreğini yüreğime
koyduktan sonra...

içtikçe seni
tüm duyular es/ridi
bir duyumu sentezledi
sol mememin altına vurdu sancın

bak betimlediğin yaşanası bir gün daha doğuyor...

bilmem ki,
gecesi mi dişi
gündüzü mü?

dişi pembe,
erkek mavi.
aldırmıyorum sende
susuyor renklerin dili

tüm siyahlarını giy de gel Salome !

bugün bayram.

pinhan öldü.



Salome’den;

bugün bayram değil,
bayram arifesi sevgi/li

sussak da
çok konuşmuştuk seninle
zemin ve zaman ötesi
içimizdeki nar tanelerinde

yazmıştık
pinhan kalmıştı
beyaz kalemle
beyaz kâğıda
kocaman

a ş k___m ü m k ü n e___m u h a l i f t i r___s e v g i / l i