Hatırlıyorum
kadife çiçeğinin kokusu ciğerlerime ulaşıyor
sapsarı güneşi içiyor katmer katmer açıyor
papatya narin parmaklarını göğe uzatıyor
polenini koklayan arı kendinden geçiyor

uzanıyorum aralarına
bir de bakmışım ki ne göreyim
gelincikler papatyalarla kol kola girmiş
sümbülün kokusu şu an iliklerimde
leylağın doğal parfümü tütüyor ellerimde

hepsinin kokusunu ayrı ayrı alıyorum
görmeden dokunmadan yalnızca düşününce
çiçekler kardeşlerim benim
çocukluğum kadar uzaktalar belki de
ellerim çiçek kokuyor

kalbime gülün dikeni batıyor
bülbül yok olan bahçelerde sabahlara dek şakıyor

ben bir hayaletim görünmez olmuşum
bütün kokulu çiçekleri öpüyor görünmez dudaklarım

işte salatalık çiçeği beyaz temiz,
hanımeli beyaz zambak nergis
karanfilin kokusuyla mest oluyorum
aslanağzının kokusunu da alıyorum
ballıbabayı emip balından tadıyorum

görünmezim ya nasılsa
hopluyorum pembe güllerin arasına
doya doya kokluyorum kana kana okşuyorum
görünmeyen ellerim güllere boyanıyor

baştan başa bedenim çiçek gölüne dalıyor
kokular cennetten süzülüp geliyorlar
meyve ağaçlarının çiçekleri ılık rüzgarla titreşiyorlar
ve çayır çimen yemyeşil otların kokusu
yağmurun ardından içimi kaplıyor toprağın tatlı kokusu

zamandan mekandan bağımsız bir yerdeyim
herkesten uzak ama aynı zamanda herkesleyim
sözsüz iletişim kurabiliyorum gözsüz görebiliyorum
çiçeklere bulanmış hayali bedenim

unutulan unutturulan
kokuları çalınan para için satılan
çelenklere takılan, koparılıp atılan
bütün çiçek kardeşlerim,
sizi kurtaramadığım için ne olur beni affedin
tüm insanlık adına hepinizden özür dilerim...





Gülhan Çeliktaş