yaşamak için çaba gerek
öldüm ben ne çabası
ölen konuşmaz
derdini anlatamaz
ben de anlatamadım kendimi
demek ki
çoktan ölmüşüm de farkına varmamışım
hâlâ yaşıyorum sanmışım...

ölüyüm
yaşıyorum zannediyorlar
suçlar hatalar yanlışlar isnat ediyorlar
hesabımı yalnızca Allaha veririm ben
ne konuşabilirim ve nede
dinleyebilirim can alan
acı sözlerini
ruhum cansızken...

düzeltmeye çalışmak
yaşayanların işi
ben bıraktım dağılsın bozulsun
karışsın isterse dünyanın işi
düzeltebilir mi
hareketsiz bir ölü
çarpık çurpuk berbattan öte
bu gidişi...

hep iyimserdim yaşarken
bir zamanlar masallara
iyilere inanırken
beyhude çabalar
Allah’tan gayrısına yalvarışlar yakarışlar
öyle bir kötülük dalgası sardı ki etrafımı
ellerimle tutunacak bir dal aradım
kalbimi yerinden söktü aldı bir çöl fırtınası...

üzülmek de sevinmek de yaşayanlara mahsus
artık diyor ki Yaradan ey kulum artık ebedi sus
ne ağlamak bir çözümmüş
ne de dil dökmek yıllar boyu
abartmak olarak görürlermiş ne yazık
bitirip tüketen perme perişan eden her duyguyu
ölünce kurtulur ancak insan eziyetlerden
ruhunu paramparça eden bütün dertlerinden...

yaşamak için çaba gerek
öldüm ben ne çabası...




Gülhan Çeliktaş