Göğsümde hummalı bekleyiş
Çocukları düşünüyorum
Esmer, sarışın, kumral bakışlı savaş çocuklarını
Ellerimi bozgun yağmurlarında yıkıyorum
Sokak kemancısı ağlatırken notaları
Dünden halliceyim
Biraz do
Biraz la
En çok si


Demem o ki
Şiir yazan herkes şair değil
Ben kalbimin sesini yazıyorum
Hiç iddiam yok
Nöbet tutan kelimeleri döküyorum gözlerimin
Hem yeşil
Hem mavi ırmağından
Bazen kor ateşler yanıyor göz bebeklerimin şelalesinde
Mahcubum elbette ki ruhuma
Şair olmayı beceremediğim için


Affetin âhuzar elllerim
Ìçimì oluk oluk dökerken sizi üzdüğüm için
Elbet bir gün şair olup
Şiirler yazacağìm yedi göğü titreten
Ve parmaklarımın yorulduğuna değen


Ama önce yetim ve öksüzlügümü avutup
Hüznün arsız hıçkırıklarını dindirmeliyim
Şimdi bir demlik kaçak çay kadar ara


İzninizle


Perde kapanmadan
Işıklar sönmeden
Pembiş kaşkolumu dolayıp boynuma
Kırlangıç çığlıklarını susturup
Karın masumiyetinden doyasıya öpmeliyim


nagihan