![]() DÜŞTÜM 1
Yitik bir masalın kahramanıydık seninle
Sen denizlerde damla Ben çorakta tozumuş toprak Anlatılmamış bir masaldı Türkümüzü dinlemişti kavaklar Tenimde örttüğüm mezarlar tanırdı beni Çok tanrıyla tanışık Çok dinle karışık Hasretlerle barışıktık Ölüm bir kolumuzda gezerdi Bir kolumuz kavga Yüreğimiz sevda Tutuşsak el ele zaman bizim olsa Girerdik yangınlara Hiç yazılmamış bir şiirde mısraydık Kanadığımız kadar yazılmış Kardelendik umutta Mevsimler şaşırırdı Utanırdı dağlarda açan çiçekler Bu aşka Sesimizi rüzgar çalmış Kuşlar almıştı dilimizi Sökülürdüm düşerdim kayalar gibi Başımı çarpa çarpa Tutunduğum dağlardan Kırılırdım sensizsem Yalnızlıkta Deli akardı sular gözlerimden Sabahlar utanırdı uyanmaktan hatırla Yollar vaz geçerdi gitmekten Sevda bizden uzaksa Bir masaldık seninle Söylemedik sevdaya Öyle çoktun ki yüreğimde Sancın sığmazdı içime Ey gülüşlerimin çığlığı Ey denizlerin bu aşktan kızarma sebebi Söyle kaç sevgili O kızıla içlendi Ben sana uzanmıştım Kollarımdan kırıldım Tam da dokunmadığın yerden Boş kalan ellerimden İçimde kaç ceset var bir bilsen Dağlar utanıyor bak yalnızlığımda Ekim büküyor boynunu yapraklarım soldukça Sen ey baharların müjdesi Tut ellerimi Düştüm Düştüm Karanlıklar giyinmişim Tutmuyor bak mısralar ellerimi Tırnaklarım sancıyor batarken tenime Sen sevdaların elçisi Bir selam ver gönlüme Düştüm Kendi içime Ördüğüm duvarlar yıkıldı da üstüme Gözyaşımdan ırmaklar Boğdu beni kendimde Onca sevmiştim Onca inanmıştım aşka Onca İNSANA Zaman vurdu yüzüme kırbacını Bunca yanılgıda Oyy yalnızlığımın kibriti Hasretimin yangını Kirpiğin değsin gözüme Yangınına düşsün gözyaşım izin ver Bırak An’lar arınsın sözlerden Gülüşler gelir belki Düşer aşkı taşımaya yorgun yapraklar Bak Düştüm bende Bu sonbahar Avuçlarımda şiir Avuçlarımda küle dönmüş zamanlar AHMET GÖÇER |