DÜŞ KIRIĞI

ey iç çekişli sevgili
gelmek istersen
düş kırığı bekleyişlerle son perondayım

ah diyorum ah
ayrılığa müzdarip soluklanmalarımda
başıma bela kesilmiş yalnızlığımı
ve teselli edemediğim kalbimi bir türlü avutamıyorum

ah benim akla ziyan
söz geçiremediğim yüreğim
bak yine düşlüyorum

çıkıp gelse
çıkıp gelse diyorum
gönül gözüyle bir görsem
duysam ayak sesini gelişinin

gelmeyince dilime neşter çekiyor
susuyor sükût ediyorum

ah sevgili
bir bilsen ne özlemler demledim
düş kırığı bekleyişler
peronda yol gözleyenler şahidimdir
kaç kere rükû’ya eğilip
kaç kez secdeler ettim

pesimist düşüncelerden uzak
büyülü masallar gibi bu şehir
ne husumet
ne kin
nede ki nefret taşır yüreğim
yine de yoksun diye çekilmiyor yalnızlığım

kaç zamandır beklemekteyim
şimdi demezler mi bu adam delirmiş diye
görmezler mi hece, hece tökezlediğimi

düş/de olsa
herşey tadında, tavında dövülmeli demiştin
şimdi sicilimi bozdun
hükmüme yalnızlığı biçtiysen
varsın olsun derim
zaten kırık bir düşte değil miyim
sükût-u hayale uğramam inan

affettim
canımda canım
özümün özsün diyorsan
aktarmalı da olsa gel
düş kırığı peronda beklemekteyim

Efkan ÖTGÜN