Bu sıralar bir şiire, kısa bir hikayeye sarılıp sığınmaya ihtiyacım var.
Roman uzun olurdu, ona sarılmaya ne vaktim ne de tahammülüm yok.
Hele bir yüreğe sarılacak mecalim, sığınacak güvenim hiç yok.

Nereden nereye, dedirtiyor işte hayat.
En sevdiklerinden yalınayak arkana bile bakmadan koşarak kaçar vaziyette bulabiliyorsun kendini.
Ayağını kanatacak diye ödünün koptuğu dikenleri, cam kırıklarını, taşları bile hiç hesaba katmadan sağlam ve güçlü adımlarla yol alıyorsun.
"Ne kadar hızlı kaçarsam o kârım olur" diyorsun.
Bir zamanlar veda edemediğin yerlerden uzaklaşmak için nefes nefese kalıyorsun.
Kaçarken bir tanıdık ile karşılaşıp seni yolundan döndüremesin diye bir çok kişiyi içine gömüp öldürüyorsun.
"Bu da yetmez" diyerek, hafızandan onlara dair ne varsa iyisiyle kötüysüyle silip, ne pahasına olursa olsun yok ediyorsun.
Yabancılaşıp kimsesizleşiyorsun.
Ve bütün bunları hür iradenle seve seve, bile isteye yapıyorsun.

"Neden" diye düşündün mü hiç?
Çünkü kendinden kalan son zerrenin de seni terk etmek üzere olduğunu anladın.
Ya yok olacaksın ya da herkesi herşeyi bırakıp kendini bulmaya dogru yola koyulacaksın.
Seçim senin.
Hadi bakalım kimsesizim yabancım, yolun açık olsun.
12/01/2023
Hamdiye Osman (Hadsiz Kalem)