Ölümü irdeliyor şafak afaki bulutlarsa yok satıyor
Beti benzi atmış ümmetin isyanı ve işte tok gözlü ruhlar
Nasıl da sözüm ona cafcaflı
Tok evin aç kedisi
İsyankâr
Bakışlar romansı.

Dünü tefe koyduk koyalı
Günü de geçiştirip
Sözcüklerin hasretinde ulu orta sevenlerin
Nezdinde ulu orta ölenler durduk yere
Efkârı hayat belleyenler
Aslında hayat bunun neresinde?

İstifli bedenler na’şı insanlığın
Bakalım nereye kadar gider masumiyetin
Tutsaklığı?
Tuzak addedilen bir gün
Ölümle bilenen her yürek nasıl da kördüğüm
İnsafsız lenduha gölgeler
Acının kıvamı boyunu çoktan aştı insanların
Devasa dalgalar yutup da beslendi acıyla
Açılmadığı kadar barışın kapısı.

Aymazlığında içine düşülen kafesin kırık teli
Bir kuş misali göç eyleyen ruhlar
Kavimi ölü
Kavşağı belki de bir b/ölü insan
Aşkın hicreti
Sessizliğin masum göçü
Masumiyetin sessiz öcü

Hörgücü güllerin solan dikenleri
Bir batında doğan ve ölen gün ışığının
Solu raksı baştan ayağa
Nasıl da yaslı vicdanın baş şehri
Bir kumpanya adeta insanlık
Kumar oynayıp da kazanan gördün mü hiç?
O halde başını kaldır ve bak
Kanayan coğrafyalarda kana doymayan
Hilkat garibesi öcülerin dinmedi gitti zulmü.

Yalnızlığın sağdıcı iklim
Sözcüklerin ölü nefsi ikilem
Yüklü insanlar ve hudutlar
Şeytana peşkeş çekilen masum bedenler ve rüzgâr
İçine ters eserken şehrin
Şüheda mazisi güneşin
Artık siyah doğuyor gün ve eşi
Mehtabın kor nefesi
İhya edilesi kötülük
İmha edilesi lanet ve iblis
Kör noktası devranın
Kordan gülücükler acıyla boyandı