Ah be anne ah...
Tavırlarınla sana çok yük olduğumu gösterdin.
Kendimden nefret eder oldum.
Çoğu zamanlar kendimi sığıntı gibi hissettim.
Gizliden ağlaya ağlaya gözlerimin çevresi şişti
Ve gözlerime uyku girmeyen gecelerle buluştum.

Ah anne ah...
Ben sabahlarıma uykusuz merhaba demeyi öğrendim.
Neden insan kendisi için yaşam sürmesi engelleniyor?
Duyuyor musun beni? Ne olur duyumsa beni... Yüreğimin çığlıklarını gör
Benden vazgeçip
Bana hayatı zehir eden adamın eline vermek için çabalama!

Ah be anne ah...
El alem ne der diye
Namusumuz beş paralık oldu diye söylenme!
Ne olur içindeki öfkeni içinden azat et
Bana iyimser ol
Beni hor görme!

Bu kısacık ömrü yaşamak için ant içtim.
Beni kararımdan döndürme!
Eğer dönersem anne
Benim ölümüm olur bilesin.
Biliyorum ne anlatsam sana fayda etmiyor.
İnan ki
İçimde kopan deli fırtınalarla boğuşuyorum. Gönlü ezilmiş
Ruhu eskimiş zavallı bir kadınım artık.

Ah be anne ah...
Evlatlarımın üstüne cahillik serpilmiş gibi
Her aradıklarında
Ve yanıma her geldiklerinde içimi daraltıyorlar.

Ah anne ah...
Şunu iyi anladım ki
Çok eğitim gören insanların
İyi düşünür olduğunu diyebilmenin
Çok zor olduğunu söylemek
Çok acı geliyor bana...

Okumanın
Sadece bilgi hazinesini genişlettiğini anladım. Çoğu insanlar için okumak
Kör düşüncelere
Sahip olmamak anlamına gelmiyor!
Kültürlü insanların
Çok üniversite okuyanı değil
Ruhu sevgiyle sarılı olanların olduğunu fark ettim.

Ah be anne ah...
Sonunda canıma kıyıp hayata veda edeceğim.
Bu keskin viraja sahip yaşamdan
Kendimi kopartıp
Sizden çok uzaklara gideceğim.
Merak etme beni
Elbet bir gün gelirim rüyalarına.

Mehmet Öksüz