çekip giderim, giderim artık
gözlerinin duru siyahlığı
bir sürgün ateşini beslese de arkamdan…
A.Kemal Tanyıldız


irtifa kaybediyor zaman
hayat
anı biriktirme telaşında…


göçe hazırlanıyor
kanat yorgunu yağmur kuşu
sıyrılıp bulutların ardından
hangi coğrafyanın gamzesine sığınır ki…


söğüt ağacı başı önde üzgün
anılardan kalan izleri süpürüyor saçları
birazdan kopacak fırtınayı hissederek
ağlayıp sızlayan bulutlara bakıyor


acının pençesi parçalarken ruhunu
soluk soluğa dağları denizleri aşıyor


ardı sıra kopuyor fırtına
boşalıyor sağanak
sarsılıyor sancılar içinde buza kesen yürek
düşüyor solgun karanfil toprağın göğsüne…

…….

-her veda ardında ıslak bir iz bırakıyor-


kabuğu kopmuş yaralardan sızan anılar
ve kan kokulu akşamlar
gönül evinde rehin kalıyor


her gece
hüznü kuşanırken şehir
üç beş nöbetinde gözler
kapıdan sızıp
suzinak güfteyi mırıldanacak gölgeyi bekliyor


iliklere işleyen ayazda
ayrılık takılıyor
kod adı yalnızlık olan şiirin ayağına…


Aslı Aydın