Bir kokuya,
bir sese,
bir şefkate,
bir sıcaklığa,
birde karşılıksız sevgiye hasret kalmış,
Çocuksu bir yüreğin çığlığıdır bu şiir.

Annem;
Takvimlere küs oluşumun yıl dönümü bugün.
Ağustosun ortasındayız belki ama
benim mevsimim hep kış buralarda.
Bu ıssız ev,
bu soğuk oda,
acımı sığdıramıyorum ki Dört duvar arasına.
Yokluğunu da sığdıramadığım gibi bu dünyaya.


Annem;
Tarifi mümkün mü dür bu yarım kalmışlığın, bilmiyorum.
Zamansız ve vedasız gelen bu ayrılık,
bu kapanmaz yara,
bu şifası olmayan hastalık,
neden çaldı kapımızı ?
Sahi, neden açtın ki o kapıyı ?
Neden buyur ettin öksüzlüğü evimize?
Hüznün sonsuzluğunu neden düşürdün yüreğime?



Annem;
Gözlerimden süzülen yaşlar,
yüreğimde ki şu yangını söndürmüyor .
Sen benim rehberimdin.
Sen benim kanatsız meleğimdin.
Sen benim şefkatlim , merhametlim,
dünüm bugünüm yarınımdın.
Sen benim umudumdun.
Hayata olan sonsuz inancımdın.
Karanlığımı aydınlatan ışığımdın.
Neden ışığımı söndürdün?
Ayaklarının altında sakladığın cennetimi,
şimdi, kaç ölüm uzağıma götürdün?

Annem;
Senden sonra, yüreğim sanki ölüm orucunda.
İlacımda sen, şifamda sen.
Ama sen yoksun
Ben ise hep, sana yoksun...

Annem;
Senin adınla başlayan ve yine senin adınla son bulan,
damla damla düşler d/üşüyor, ruhumun kanatlarından.
Çok özlüyorum seni.
Biliyor musun;
Sesin hala kulaklarımda çınlıyor.
O mis kokun sinmiş odama gitmiyor.
sıcaklığın desen ,
yüreğimin baş köşesinde duruyor.
Tüm bu güzellikler bir tek seninle anlam buluyor.


Annem;
Şimdi , sana kavuşmak Uğur’una ,
o sonsuzluğun kapısı,
benim içinde çalsın diye,
dualar ediyor ve senin hasretinle bekliyorum.
Sende beni bekle anne.
Karnında beklediğin gibi.
Yeniden doğacakmış gibi.
Ve bu sefer hiç ayrılmayacakmış gibi.
Bekle beni annem.
Bekle beni...

16.08.2023
Uğur KILIÇ / Respect