Asılmış duvara, suskundur sazı.
Hani dünya aşkı sezenim hani?
Türküleri yetim, gelmez avazı!
Sevdasına destan yazanım hani?


Bozkırın sesiydi garip tezene!
Yolunda yoldaştı üryan gezene.
Bazı isyan edip bozuk düzene!
Perde perde ezber bozanım hani?


Fakirdi, abdalca inledi teli!
Dünyanın rengini söyledi dili.
Leyla da solarken tomurcuk gülü,
Bülbülce şakıyıp gezenim hani?


Tatlı dillim dedi, yüzü gülmedi.
Çektiği cefayı kimse bilmedi.
Halden anlayan bir yâri olmadı.
Gönülde sevdası hazanım hani?


Deli boran ile düşlere dalan,
Muharrem ustadan payını alan,
Hatayı, günahı kendinde bulan,
Ecinnice esip tozanım hani?


Öpüp abdallığı başına koyup,
Dostun haberini özünde duyup,
‘Aşk seven gönülde güzeldir’ deyip,
Sevmenin sırrını çözenim hani?


Şanova da bulup acem kızını!
Leyla için kesip baba sözünü!
Acısı kendine dövüp dizini!
Derdiyle meşk edip sızanım hani?


Aşk ile sazının döşüne vurup,
Hacı Taşan ile semaha durup,
Garip gönlümüze tahtını kurup,
Sevgi deryasında yüzenim hani?


Aşkın ellerinde gönül sırdaşım.
Sevda çöllerinde çile yoldaşım.
Kara haber geldi eğildi başım.
Hani dünya Neşet ozanım hani?