Ben bilirim yazı, kışı, boranı
Himmet eyle üşüyorum sar beni
Kimse bilmez içindeki yaranı
İlaç diye kanadına sür beni.


Yemin olsun sensiz hayat bir çile
Yaşamak mı, nefes almak nafile
Sen istersen ölürüm ben zevk ile
Hiç acıma yüz parçaya kır beni.


Bir zamanlar iki değil bir idik
El gözünde imrenilen yâr idik
Biz acıyı çeke çeke eridik
İnsaf etmez deli sevda yer beni.


Zannetme ki gelmiyorsun aklıma
Ömür boyu seni koydum saklıma
Herkes şahit kırık kalbin nakline
Geceleri basar kanlı ter beni.


Sevgi yüzde değil gözde bilirim
O yangında ben kendimi bulurum
İsmail’ce dile kurban olurum
Kör bıçakla can evimden vur beni.


Yâr bildiğim kapıları açmazsa
“Sürgün ömrüm” onun ile geçmezse
“Dilsiz Kalem” iste zehir içmezse
Kır kalemim tut çarmıha ger beni.

İsmet Bozkurt (Dilsiz Kalem)