“-sen huradan get agam” dedi Dereyurtda
“-analığım duyarsa,
şipler bobamam olacağa
bi ğören-mörem olu(r) neminazım,
değilise;!”
öldüm bittim, kafam basmadı valla
çakıldım kaldım
deredeki Kocataş’a varmadan
yurt edindim Dereyurdu
arkalarından bakamadım
dönmüş getmiş varmış
yeleser tepeyi
endişesi “ikimiz” içindi,
mutluluk, huzur buydu..
birkaç adım yürümüşüm peşlerisıra
neçe sonra tırmandım eski yoldan
Sulakyurda, eski yola saptım
Kolantaşın altına varmadan.
kolladım baktım kaldım
huzurluydum, mutluydum
Ayşedudum, Ayşedudum
.
ekledi “analığım, bobam duymasın” diye
köylük yerde en büyük kabahat “kahpelik”
yakıştırılması yeterdi
işin içinde “analık var”dı üstelik
zaten merhametsiz biriydi
“çamur atar, izi kalır”
peşinden olmadık kavga
kadın bir türlü sığdırmadı
üvey kızını
bir demez beş demez,
nihayet babası üstüne varırdı
o cadı kadını bulsam o gün, tövbe tövbe!
gözünün yaşına bakmaz ümüğünü sıkardım
bir şey yapacağımdan değildi elbette
Ayşeduduma kıyamazdım
bağlandı elim kolum
ah ahh Ayşedudum
.
kadersizim, ardısıra bile bakamadım,
koyup gidemedim, bir adım
oysa bu; O’nu son gördüğümdü..
Ayşedudumu.. öksüzümü
O öksüz ben yetim
kurbanlık körpe kuzum..
masumum, bebeğim..
Ayşedudumm…
dünyalar güzelim
kara dutum..
Ayşedudum..