Bugün 14.Mayıs Pazar,
hem “Anneler” günü, hemde “Babalar”.
Sakın; “Böyle birşey olamaz!” Demeyin,
Adalet ve özgürlüğe kavuşacağından torunlar.
Türkiye için bu gün çok önemli bir seçim;

Nedenmi yazdım bunları sana Kiraz Ağacı’m?
Bak anlatayım;
20 Nisan’da Rana Cabbar adlı bir dostu kaybettim.
Onun ölüm haberini aldığımda,
şaşırdım-kaldım,
asıl soyadının
„Solakyan“ olduğuna
ve bilgisizliğimden utandım.

Burada sana
bu arkadaşımı anlatmaya
başlamadan önce,
bir kere daha
Mıgırdıç Ara Derderyan’ı anacağım.
Kiraz Ağacı’m;

2011 Tarihinde
Alman 3 Sat televizyon kanalında
Dost Ara Güler’in Objektifiyle
Eski İstanbul’u bir kere daha tatdım
Kiraz Ağacı’m.

„Var olmak“ fiilinin
"Geçmiş Zamanın Hikayesi" kipinde
bu kaşerlenmiş kocakarının
kare-kare
sokaklarını dolaştım.()

„Mekanı yakalamak açısından,
usta bir fotoğrafçıdır Mimar Sinan!“
Dediği gibi
ekranda gördüm dün akşam Ara Güler’i.
Yaşlı ve pişman,
kaçırılmış trenlerden arta kalan
hatıralarda bir yığın zaman
sıkıştırmış objektifine.
Böylece çeke-çeke
sündürüp uzatmış anı,
takılınca gözüne
ölümsüzleştirmiş mekanı.
Anılar dize-dize
oluvermiş müze.

Bir elinin işaret ve baş parmakları arasında
kıskaçladığı merceği sana çevrerek,
objektif gözü ölümsüzleştirecek
ve „Şı-rak!“
diye düğmeye basacak
diğer elinin işaret parmağı…
Mıgırdıç Ara Derderyan adlı bir kulun
gözleyecek bir gözü kapalı
gizemini İstanbul’un.“

„Biz Siyasal Bilgiler Fakültesi’de()
ARI TİYATRO grubu olarak
-yani salt, karışıksız (aynı zamanda çalışkan) sanat-
Fransız Kültür Merkezi‘nin desteğiyle
Jean Paul Satre’nin „ÇARK“ oyununu
sahneye koyuyoruz
ve onun Ankara’ya getirilebileceğini umuyoruz.
Tabiki bu bizim için iki-üç numara büyük bir olay;
Fransız-Türk Kültür Merkezi içinse bu kolay!
Aynı yıl Halil İbrahim Ergün SAHNE GRUBU‘nda
„Santrofor neden asıldı“ oyununda santroforu oynuyor.
Aynı çatı altındayız ,
ama sanatta karşı karşıt bakış açındayız.

Halil ile bir gün meyhanede karşılaştık,
doğum yıllarımız aynı, çabucak kaynaştık.
O durmadan yıkamaya çalışıyor beynimi,
Ben de o akşam tanımıştım Zülfi Livaneli adlı birini.
Sen onu tanımazsın
Kiraz Ağacı’m,
ama sanırım o tanır seni.
Nereden mi?
Baharı müjdeleyen
Çiçeklerinin renginden,
kelebeğinden-böceğinden,
bal toplayan arından,
kızıl küpeli meyvalarının tadından,
birde adından.
Bense onu bu kısa gençlik anımdan;

Solcu ve entellerin gittiği bir meyhane,
-adı Yakamoz’mu, Mahzen’miydi ne-
Siyasal Bilgiler Fakültesi rozetini yakasına iliştirmiş,
bıyığı yeni terlemiş
ben, Can, Deniz ve karşımızda Rana Cabbar,
Deniz‘in babasını tanıyor, tanınmış bir yazar.“

Böylece
konarak daldan-dala,
geldik yine
Rana Cabbar’a;
Ona „Benden Paso!“ sözünü hatırlattım
ve kendimi ona tanıttım.
Hemen hatırladı ve gülerek;
„Sahnede çırpınan,
şaşkın tavuğu oynayan…“
Diyerek
dostça yerinden kaltı,
pazulu kollarını bana doğru uzattı
ve ceketimin yakasını yakalayarak,
beni 2-3 kere öne-geri salladı;
„Nereden nereye…“
Diye
yanağımı bir tokatcıkla
okşadıktan sonra;
„Herşey kolay olsaydı,
zora gerek kalmazdı.“
Sözüyle,
güldü gözleriyle.

20. Nisanda
ölüm haberini duyunca
ben çok şaşırdım
Kiraz Ağacı’m.
Neden mi?
Bu ikinci karşılaşmamızdan sonra
onca muhabbetimiz oldu onunla ama,
ne ben onun Ermeni olduğunu,
nede o benim Ermeni Dostluğumu
paylaşıp-tadamadık birlikte aramızda.
Her konuşmamız; Ya bir bilmeceyle biterdi,
yada kısa ve öz
kinayeli bir soruyla…
Gel de çöz!

Bir yıl daha ileri gidelim
ve konuya „72.nci koğuş“ la devam edelim;
Ben ve Cenk Güner
Yozgat 2.nci Jandarma Alayı‘nda asker,
-Eşi rahmetli tiyatrocu Altan Karındaş hanım-
onları ben İstanbul Arena tiyatrosu’ndan tanırım.
İkimiz birkere kafaya koymuşuz-yapacağız,
illada „72.nci Koğuş“ oyunu sahneye koyacağız.
Ben Bando‘da yazıcıyım,
Albay’ın yedek subay yaveri ise
üniversite basketbol takımından yakın arkadaşım.
Ben er o Yedek Subay;
„Yahu bana Emre deme olay çıkar!“
„Emret Komutanım!“
Nese uzatmıyalım Kiraz Ağacı’m;
Emre’nin yardımı ile
Ankara’ya „Göz Muayenesi“ bahanesiyle
raporlu olarak gittiğimde,
Rana Cabbar ile yeniden karşılaştık.
„Sıfır Numara“ kel kafama takıldı gözü,
„Şaşkın tavuğu yolmuşlar!“ oldu ilk sözü.
Başımı sıvazlayarak;
„ Sakıncalı Piyade!“ dedim, şakalaştık.
72.nci koğuş oyununda onun rolünü
oynayacağımı duyunca güldü
ve „Birdahaki sefere artık!“
arzusu onun son sözüydü,
vedalaşıp-ayrıldık.

Biri Ermeni,
diğeri Alevi,
öbürü Musevi yada Kürt,
bense bir Türk yaratık!
Eyyyy aslı „İnsan“ olan kibirli varlık;
Saklarız birbirimizden,
utanırız kimliğimizden,
korkarız kendimiz olmaya!
Bu ne biçim bir dünya?

Hemcins’leri, Eşcins’leri
„Sevici“ diye, „Gay“ diye
kınarız,
Kadına „Saçı uzun-aklı kısa“ der,
zayıf görür-ezer
ayırım yapar aşşağılarız…
İşte budur benim acım;
„Biz böylesine bir insanız!“
Kiraz Ağacı’m.

() Almanya’nın 3 Sat ve Arte Televizyonlarında Mart başında yayınlanan Ara Güler’e Özel Programdan esinlenerek yazılan PORTRELER (1) ve (38) şiirimden alıntıdır..
() KİRAZ AĞACI (17) şiirimden alıntıdır.