NERDE ESKİ RAMAZANLAR

Yemekler aşkla pişerdi
Bereket dolup taşardı
Herkes kardeşçe yaşardı
Nerde eski Ramazanlar

Kur’anla başlarken söze
Nur doğardı temiz yüze
Sofra çekilirdi dize
Nerde eski Ramazanlar

Okunurdu her gün cüzler
Oruç tutamayan gizler
Utanırdı mahçup yüzler
Nerde eski Ramazanlar

Bakkallar açık olurdu
Fırından ekmek gelirdi
İnsanlar kıymet bilirdi
Nerde eski Ramazanlar

Et görmezdi guşaneler
Toprak idi taş haneler
Çöpe girmezdi daneler
Nerde eski Ramazanlar

Buzlu sular yapılırdı
Yalnız Hakka tapılırdı
Ekmek nimet öpülürdü
Nerde eski Ramazanlar

Horoz vakitsiz ötmezdi
Orucu uyku tutmazdı
Diller kötü laf etmezdi
Nerde eski Ramazanlar

Basma fistanlar giyerdik
Damlarda kandil sayardık
İftar topunu duyardık
Nerde eski Ramazanlar

Sahurda mahmurdu gözler
Samimi, içtendi sözler
Fitreyle gülerdi yüzler
Nerde eski Ramazanlar

Hoşaf tatlının başıydı
Sütlaç yoksulun düşüydü
Niyet sabrın yoldaşıydı
Nerde eski Ramazanlar

Çocuk orucu tutardık
Aşı yoğurda katardık
Gece damlarda yatardık
Nerde eski Ramazanlar

Gelince Ramazan ayı
Dilden düşürmezdik Hayy’ı
Toplanırdık emmi dayı
Nerde eski Ramazanlar

Yemek gelir tabak tabak
Patlıcan musakka kabak
Nasiplenir kedi köpek
Nerde eski Ramazanlar

Meydana çadır gerilir
Otuz gün iftar verilir
Orta oyunu kurulur
Nerde eski Ramazanlar

Nice maddi zorluk vardı
Geçim vardı dirlik vardı
Nurgül’üm der birlik vardı
Nerde eski Ramazanlar?

Nurgül KAYNAR YÜCE/ K. MARAŞ