Buruşturup cebine koyduğun mendil gibiydim
Yere atıp üstüme basaydın keşke
Belki biri bir tekme atar savurur
Belki bir rüzgar alır ordan oraya vururdu
En azından karanlığında kalmazdım cebinin

Karalayıp karalayıp sildiğin müsvetteydi ömrüm
Kurşun kalemle bari yazaydın
Üşenmez itinayla silerdim
Candan kırık kıran sözlerini
Sahi umurunda olmayan kırıklarda silinir miydi?

Oysa sen varlığını lütuf gördüğünden
Tükenmez kalemle yazdın
Tek bir kere çizeydin de üstümü
Altında kalanı gönlüm göreydi

Her sigara yakışımda
Derin bir nefes sen diye çekerken içime
Silebilir miydi gözlerin gözlerimdeki acıyı
Silebilseydin keşke mühür vurduğum geçmişi
Sabah ezanında ettiğim duaya
Amin dediğimde duymasan bile....

Umrunun umrunda olmayan yazdıklarımı
Silip silip atmak yerine
Okumayı seçseydin keşke bir kere
Karanlıklarına hapsedip
Buruşturduğunu şöyle bir açıp bakaydın
Yürek mendilimi sermişmiyim acep dizlerinin dibine diye.

Belki de!
Gözyaşlarımın incilerini avuçlarına dökerdim
Oysa ben o cebe buruşturulup tıkılan mendil misali
Karanlıklardan aydınlıklara çıkmaya tövbeli

Gidişinin üstüne demli içer oldum çayı
Yakıyorum peşpeşe sigarayı
Dumanını yel ateşini ciğerime basıyorum

Geceler kabus gibi çöktükçe üstüme
Anladım ki gönlüm viran yurdu
Ne biter bir gül nede diken!

İnayet Gürses
Siyah Beyaz Şiirler