SENİ ÖZLEMEK

Seni özlemek;
aylarca oruçlu olmak gibidir!

Seni özlemek;
iftara beş kala susamak gibidir!

Seni özlemek;
susuz sahralarda serap görmek gibidir!

Seni özlemek;
kendini yok saymak gibidir!

Seni özlemek;
bahardan, yazdan geçip,
zemheri soğuklarında kışı yaşamak gibidir!

Seni özlemeyi nasıl anlatayım ki?

Sen hiç sevmedin ki,
özlemeyi de bilesin!

Seni özlemek;
cehennemden kurtuluş için çırpınıştır,
Tanrı’ya yakarıştır,
bir anda çıkıp geleceksin gibi bekleyiştir!

Öyle ki, devası olmayan bir hastalıktır.
Baktığım her yerde seni görmektir!
Duyduğum her seste seni duymaktır!
Her kokuyu senin kokun sanmaktır!

Esen rüzgârla,
göçmen kuşlarla selam salmaktır!
Gelmeyeceğini bile bile avunmaktır!

Bilmem, anlatabildim mi?

Kısaca seni özlemek;
sabırla,
umut ederek,
heyecanla,
sebepsizce beklemektir!

Nefes almak kadar mecbur,
hücrelerimi düşünmeye zorlamaktır!

Düşündükçe sevmek,
sevdikçe seni daha çok
özlemektir!

Efkan ÖTGÜN