ÖZLEM MÂHKUMU

Gittin gideli,
özlem yüklü sözcükler dökülür dilimden.
Ritimsiz kalır göğüs kafesim
ve ölü kuşlar düşer göz bebeklerimden.

Gün geceye dönmesin;
bir neşter çekilir ki,
sızlatır şah damarımı derinden.

Bir buhran,
bir kaos başlar içimde.
Yalnızlığıma meydan okuyan ben,
mutluluğuna yıldızlar yağdırırım.

Sessiz ol yalnızlığım;
karşı atak başladı.
Duyuluyor hasretin zincir sesleri,
duvarda asılı saatin tiktakları
ardı ardına vurur yüreğimi.
“korkunun ecele faydası yok” dediğim bir anda,
yine özlemler yağmalar döşümün altını.

Ey yeri göğü yaratan Tanrım,
ey aşkı kor gibi yüreklere yağdıran Tanrım;
andıkça adını sevdiğimin,
estir rüzgârlarını.
Salayım hasretimi;
varsın benden önce visal kokusunu götürsün,
ya da o gelsin bitirsin bendeki bu özlemi.

Ben mağlubiyeti kabullendim;
düşeceksem özleme esir.
Gelsin de öğretsin ruhta işkenceye katlanmayı.

Tanrım,
ümit şairin aşkta ekmeğidir.
Kavuşturmayacaksan bizi,
sona ermeyecekse bu özlem,
tek dileğim:
cehennemine at da yak beni;

ateşin arındırdığı benliğimle sevdim ben onu.




Efkan ÖTGÜN