GİTTİN GİDELİ

Gittin gideli aklımdan çıkmıyorsun.
Eskisi kadar özlüyor,
her anı,
her anıyı hatırladıkça ağlıyorum!

Sana yazdığım her şiirde,
gezdiğim her yerde,
dokunduğum her şeyde özlüyorum seni!

Mutlu ol diye bendeki seni öpüp,
okşayıp hoş tutmaya çalışıyorum.

Gittin gideli;
hangi yılın hangi ayı,
hangi günün hangi saati olduğunu bile
umursamıyorum.

Bu aralar yaşlandım galiba.
Doğrusu, biraz da umudumu yitirdim.
Gözlerim de görmüyor eskisi gibi.
Kim baksa,
“Gözlerinin feri sönmüş.” diyor.
Olsun.
Umursamıyorum kimin ne dediğini!

Ama… ama… ama
şimdi çıkıp da gelse
ve “Nasılsın?” diye sorsa;
ruhunu okşamak istese
ve seni üzmemek için dilime pelesenk olmuş
“Balım, iyiyim.” diyerek
miskinliğimi içime saklayacağım, diyorum.

Doğrusu,
gittiğin günden beri seni unutacağım korkusu
adeta kemiriyor beynimi!

Ola ki bir gün karşılaşırsak sokakta,
tanımazsam seni?
Hatırlayamazsam yüzünü? diye
resmediyorum yüreğime gamzelerini.

Kim bilir,
kulağını çınlattım diye günahımı alıyorsun şimdi.
Cadılığını bilmez miyim?
Seni merak etmediğimi düşünüp çekiştiriyorsun beni.
Olsun.
Bana inanmanı beklemiyorum.
Bunu senden istemiyorum zaten.

Gündelik alışkanlığım;
nasıl olduğun,
kiminle olduğun,
ne yedin,
ne içtin,
geceler uyurken üstün açık kaldı mı,
mutlu musun,
mutsuz musun
diye senden haber alamıyorum.
Bu bir merak değil!
Arasıra olan özlem de değil.
Yüreğime oturttuğum gibi,
aklıma da kazımışım seni.
Ne yapsam,
ne etsem,
her şeyde,
her anımda sen varsın.

Bunu bil istiyorum.
Ve “Banane.” diyemiyorum.
Yokluğunda bile senin derdini derdim biliyorum!
Çünkü seni ölesiye seviyorum!
Sakın ha şikâyet ettiğimi düşünmeyesin!

Bir türlü alışamadım yokluğuna.
Seni sevmekten,
yanımdayken özlediğim gibi özlüyorum
ve vazgeçemiyorum senden.

Merak etmen olur;
benden sonra bir başkasını sevmiş olsan bile
şikâyet etmem Tanrıya!

Sen gittin gideli parmaklıklar ardı esir yüreğim.
Ne bir başkasını sevebildi,
ne de bu yüreğe bir başkası girebildi!
Bunu, senin bilip bilmemen de önemli değil.
Tanrı biliyor ya çok sevdiğimi seni!

Git, mutlu ol;
mutlu yaşa. Affettim seni!
Ben, kaybedecek korkusuyla yaşarken, git.
Özlem denen Azrail’imle baş başa bırak beni!

Efkan ÖTGÜN