sıralı okumanızı önerilir

“-aahh ah gellebam…,
kimbili(r) kaş yaşındaydım
o zamanın behrindeki zaman
sen bilmessin; gellabamı..
o “gızoğlan gızıkandan”
“haz-öz” benim gellabamıdı
eller gibi “gellaba” demezdim de
illem ta hançeremden-huramdan
“gellabaamm” derdim
canı yürekden, yeminne!
.
bek hoşuna gederdi ga(y)ri
“enh” derdi, heş eşitmemiş ğibi
ben gene ta ceneğimden
ciğerimin en derin yerinden
bi taha “-gellabaamm” deridim
bek severdi benim,
peltek-peltek “gellabam” deyişimi
ne de olsa apalak gopil bişiyin
“Musduk gardaşıımm” derdi
o da bana “Musduğuumm” deridi
başga bişiy demezdi!
“Gara Musduğum” derdi
taa canı ğönülden
o ğün, böğün
adım “Gara Musduk” galdı
gellabamın yüzden
benim de hoşuma ğederdi
“Gara Musduğum” deyişi
zağar bana ğöre “ağa” demek gibi
“bey” demek gibi bişiyidi
senin annaca(ğı)n ta öyleydi gellebam
hısımım deği(l) de akrabam
…
“Alı Dayıma” havasıdı, gızıkandan
geldi geşdi emme
hemi gapı bi ğonşu
hemi de akraba oluncazdan
fırsant buldukçana bizden…,
bizim evden
anamın yan(ın)dan eğsilmezdi,
nere ğederse ğetsin
ıramatlıg gellabamın yolu ille de
illem bizim gapıdan,
camdan, hayatdan, damdan geçerdi,
.
gapı tıklar; aç
elinde peynir gatıklı çomaç,
halva malva bişdiyse
bensiz boğazından geşmezdi
halleri fakıtları da eyiydi
evel evelden köylüde ceviz narasın
hiç bişiy olmazdı ya huu
emme o bulurdu
eline ne ğeşdiyse payam, ceviz içi,
iğde, mürdümek, göknohut
armıt, erik, garadut
kendi elleriynen yediri(r)
yetmez öpücüğüme sürerdi
.
kepici ğeldiyse “mat şeker”
düdük, sünger, ayna-darak
olmadı mekke patla(ğı)
nohut gavırkası
vahtına ğöre; erik çağla
çöreğ etdilerise yozu, hakgaşlısı
.
gellebam beni elleriynen beslerdi
haz-öz; elceğizleriynen,
sana tevatır ğeli(r)
ben hemen ebemgile yollanırdım
alel acele, bi seğirdiminen
patır patır patııır, haydii
dut, duta bili(r)sen
taha yola düzülmeden
“da yııı” “da yııııı”
“dayııı” deyelek ba(ğı)rı(r)dım
gayat acala, tetik..
tazı ğibi gayatla pretiik..
.
bi seğirdiminen varıvırdım
bobası bazardan gelmiş çocuk
anası yaylımdan gelmiş guzu ğibi..
beni gocağapıda bekleyo olu(r)du
bi sevincinen gucaklar “gucuk”
havanın gatına fıldıradırdı
“üüşş” deye sayardı
.
ha deyinşe guca(ğı)ndan endirmezdi
mıncırır, ısdırır avkalardı beni..
bayram ederdi,
gözümün öğünden getmedi
benim ebem gile varışım
ilkin, hemencik ceplerimi gurcuklardı
payam içinin birini kok(l)ar duda(ğı)na alırdı
gerisinin hepiciği bana ğalırdı
hepiciğini yer gene de doymazdım
şımardım, zıbardım
..


o zamannar payam içiynen böyüdüm
hay yemeden gedeydim
zehir zıkkım olaydı da
ağılanıp gebereydim…
olmaz olaydım da
öldüm.. öldüm.
öldüm…
.