Sevenin sefası, menfaatıdır vefâda iken
Sevdiğine vefası, vefatıdır cefâda iken
Cefâda vefâtı bin defa iken sevdiğine
Severken öldüğüne sevinir vefâda iken.

Aşk cefası vefasıdır sevenin vefatta iken
Vefa olmaz menfaattır. Sevme olmaz menafatta iken
Çünkü menfaatte iken sevmek, sevmek değildir
Bu, kendine meyildir; sevmek iyidir vefatta iken.

Vefa bile vefat ile olmaktır her defada iken
Her defada vefat etmektir Hakk’a vefada iken
Çünkü ‘Vefat’, ‘Vefa’ kelimesinden gelir aslında
Bu da ölüm faslında bilinir can fedada iken.

Yani Canana ölünürse vefattır yani vefâdır.
Yoksa ölüm cana cefadır. Ancak vefat vefâdır.
İşte ondan, vefaya vefat denir uçarken canana
Can uçarken canana, uçması ancak bir defâdır.

Çünkü bir defa ölür can cananı çün; ölmez başka…
Geçmiştir artık indi canana; gayrı geçmez başka
Başka Canan yoktur zaten cana; sanma, uçmaya geçer
Sekiz Uçmağ’a geçer anca cananı için aşka.

Vuslat denir o aşka, canana ölümünden sonra
Dünya biter artık o vefat bölümünden sonra.
Çünkü geri gelmez can bir daha dünyaya cefa çün
Cananıyla sefa çün vefat eder ölümünden sonra.

Bunun çün vardır insan denen can, Canana ermek çün
O da sekiz cennet denen sekiz Cinâna girmek çün
Canan Mevla’dır; gayrisi Leyla’dır; arkadan gelse de
Veya önden gitse de fark etmez Mevla’ya ermek çün.

Yani Yâr Mevla’ya ermek çün Leyla bile ekilir
Ekilsin, fark etmez; tabi isterse o da gelebilir
Gelmezse de canı cehenneme... Ne diyeyim başka..?
Düşmemek çün başka aşka, can başka ne edebilir?!

Ancak ölebilir can Canan çün; ona da vefa denir.
Vefanın vukuuna da ölüm denen vefat denir
Can bunun çün mezarda da mezadtır hep Cananına
Vuslat çün Cananına, mezarına mükafat denir.

İstemez Canan, toprağa burnu sürtülmemiş olan canı
Çünkü onun burnu Kâf dağındadır. Sevmez Cananı
Sevmeyenin canı cehenneme... Ne diyeyim başka..?
Yani düşmeyen aşka, bulamaz Cananı çün cinânı.

Sekiz cinan, sekiz cennettir ki, Canandan minnettir.
Cennetliğe sekiz cennet sekiz köşe.. Ganimettir.
İçinde yoksa Leyla, ne diyem şimdi..? Geleseymiş.
Gelmesini bileseymiş.. Yoksa işi nedamettir.

Bilmez ama sever sanır elindeki sevdiceğini
Sever sevdiceği Mevla’sını; oysa kendiceğini
Kandırır durur sevdiceğim beni seviyor diye
Sevdiği sandığı sevdiceği, dedi diyeceğini.

Gayrı sevdiceği Mevla’dır; yani Leyla değildir
Çünkü Leyla’nın gözündeki Canan, Mevla değildir.
Sonuçta Leyla da lazım ama ben ne diyeyim ki..?!
Şunu diyeyim ki, Leyla Mevla’dan evlâ değildir.

Evlâ Mevlâ’dır; Leyla Leyla’dır; gelmezse gelmesin
Bu kadar yapılan iyiliği bilmezse bilmesin
Diyorum ama sonunda kendisine yazık olacak; bilmiyor
Belki sevmesini bilmiyor. Bilmezse bilmesin.

ALİ de vefalıdır; can atar canı Cananına
Ama çok cefalıdır canı can atarken Cananına
Can atarken canı Cananına Leyla’sını da düşünür
Leylası kendini düşünür. Kapılmış kendi dünyasına.