SEVGİYLE UZANAN EL OLMAYINCA

Dağlara çıkmaynan bitmiyor hasret
Sılaya götüren yol olmayınca
Sevda yangısına yâr ola nusret
Sönmezmiş ateşin kül olmayınca

Poyraza binip de ummanlar aşsan
Dor atın üstünde dağlara koşsan
Koku vermez has bahçeyi dolaşsan
Bahçende açılan gül olmayınca

Yaslasan başını karlı dağlara
Vara vara varsan salkım bağlara
Yuha ekmek bansan teze yağlara
Yutaman ağzında dil olmayınca

Ayrılık kor gibi yakar sineni
Harcadın gurbette otuz seneni
Bir çift güvercin şâd eyler haneni
Yuvadan uçup da el olmayınca

Siyah saçlar omuzlara düşende
Aşk nârıyla kalbin yanıp pişende
İhtiyarım deme orta yaşında
Ağ pürçeklerin tel tel olmayınca

Kurt kocayınca gül cemâlli olmaz
Hiç kimse yanında temelli olmaz
Dostun kim düşmanın kim belli olmaz
İkiye bükülen bel olmayınca

Yüklediyse sevdiklerin göçünü
Uğurlamış isen bilmem kaçını
Söndürmez dağların karı içini
Gözlerinden akan sel olmayınca

İnileyip yıllar yılı yatsan da
Şu dünyanın her derdini tatsan da
Altın bağlanıp pisliğe batsan da
Gidemezsin Yâr’dan gel olmayınca

Sorulmaz da Nurgül halın sorulmaz
Dünya malı için gönül kırılmaz
Taş bile toprağa boşa sarılmaz
Sevgiyle uzanan el olmayınca

Nurgül KAYNAR YÜCE/ K. MARAŞ