Kanaya kanaya öğreniyor insan hayatı
düşe kalka diline sürmüyor artık keşkeleri
yumruk gibi bir sancı oturunca içine
incinmiş’liğin ile kala kalıyorsun bu hayata
olsunlar yerini şeytan görsün yüzünü
alıyor
kırılmış kalbin sarması imkansızdır arkadaş
güveni bitmişse inancı tükenmişse
boşunadır baharın gelmesi
mevsim hep aldanıştır, ihanettir yüreğine
demirden duvarlar örer hayatla arasına
ışığını geçiremezsin, diriltemezsin
solmuşsa çiçek
umudu ertelemez ,umudu gömer
değer adına her şeyi
hayali hüsrana uğramışsa
taş kesilir kalbi ,sağır olur ,lal olur
sevgiye inancını yitirmişse biri
boşuna uğraşma arkadaş
kalan ölmüş giden yaşıyorsa
kan çiçeklerini suluyorsa
gözlerde ki yaş
elemine yüreğini banıp banıp susuyorsa
ölümüne, uğruna, sevdasına, adına, varlığına
kapıyı kapatmıştır aşka arkadaş...