Güneşe koşan doru atlar gibiyiz...
Ayrılıklar yorgunluklar tutsaklıklar yok ..
Ellerimiz kollarımız parmaklarımız altın ışıklar içinde..
Şahadet getiren çınar ağaçları yolumuzu kessede aşıyoruz..
İskele çırpınan dalgalara yenik..
Çığlıkların duyulmadığı yağmurlar zulüm gibi yağıyor şehre..
Biz güneşe koşuyoruz...

Ellerimizde gül ağzımızda şarapla doğduğumuzu sananlara gülüyoruz..
Çocukluğumuz ılgıt ılgıt kanamakta...
Saçlarımızda 55 yaş meltemleri ince ince esiyor...
Mazimizi sigara dumanlarına prangaladık...
Gitmeler çok sevmektendir dedik kaybolduk..
İçimizdeki papatyaları ellerimizle en sarı yerinden vurduk...
Annelik makamını giyinip sırtımıza...
Eteklerimize sarı sabırlar iğneleyip..
Umutlarımızı koynumuza alıp güneşe koşuyoruz...

Bazen dokuz doğurup bazen sulara kapılıp boğulmuşuz...
Sabıra inandırıp bir yudum şerbet birazda okunmuş şeker vermişler susmuşuz.....
Mutluluk diye ekmek kırıntıları sunmuşlar....
Seven kalbimizi soğuk demir raylara vura vura un ufak etmişler...
okyanuslarda balıklara yem olmuşuz...
Olsundu başımızda halkalar eksilmesede arkamızdan selalar okunsada bütün annelerle güneşe koşuyoruz
KATYA
05.10 .2022