Bir görevle başlar istikameti
kalemin gözlerinde
B’aşka
Buzlar ötesi huzurla
Yepyeni umutlara vurgun
Nüans kelamında eriyen
Denizde çiçeklenmiş selamın
Güvertesi dağlarda
Bir dal ki kuşlarda
Gönülgâhımda
Yaşayan Kuran_ı azimmuşan
Mum eriten hasretinde
Koyun koyuna yatar bir düşüncenin uçuk
yakışmalarını
Gördüm bu şehirde
Çok çok kederlen karışık hüzün kokuyor
Esması güneşe nağme d’okuyan
Cennette yalnız kim yaşamış
Himmeti akıl ötesi seyrinde
Gezinen
Cevabı iklimde ilkbahar
Seni tiyatrosu yağışlarda
Sürünen
Birbirinden toprak kokuyor
Şehrinden
Ölüm kimbilir nerede
Hasreti rengine pembe yaptıran
Yutkunarak
Ney’i anladığını
Bildirerek
Bizimce bir kavanûsün
İçinde bağlanmış yazgısı delice
Göğsü yerince
Mırıldanarak
Bir şarkıyı...

Kibritinde yerinmiş
Mimlenerek
Uzağı anlamanın
Adıdır
Seni kolayca düşünmek..

Bensiz bir yok oluşu
Belki böyle...

Sonsuzluğun ekranından
Cam ekseriyatından teneffüs ederek
Kapalı kalan gözlerde
Mahcubiyetim...
Kimse görmesin diye
Oyun oynayarak bir aşka
Güvertesi kalbini askıda
Bırakarak
Nefise nefsederek
.
ilhamlı bir vicdana kendini teslim ederek..

Gezgin imgeler...