Merhaba gökyüzüm
Umudum, gülen yüzüm
Bu gece yine sensizliğin sancısı düştü bağrıma.
Ve ben her zamanki gibi vuslat durağında bekliyorum.
Kaç zaman oldu geçmedin bu duraktan.
Gözlerim yollarda,kalbim hasretinin
bilmem kaçıncı gecesinde sabahlıyor pencere kenarında,
yıldızların arkadaşlığında.
Sevdan içimde alevlenemeyen bir kor,közden bir diyar.
Nasıl anlatayım bu derdi sana yar.
Anlatsam da anlar mısın ki
Bu aşkın gönlümü,kızgın mil misali dağlayıp,
dermansız dertlere sürgün ettiğini.
Bilemezsin yokluğunun rüzgarında savrulan
kuru yaprak misali ordan oraya sürüklendiğimi.
Yakışıyor mu sana Albatros’um,
döneceğim deyip yıllarca beni sensizliğe mahkum etmek.
Yakışıyor mu sana beni bu sevda belasına düşürüp
tek başıma koyup gitmek.
Dön artık ne olur,
gün geçtikçe derinleşen bu yaramı iyileştir varlığınla.
Gel ne olur çek al beni çaresizlik ülkesinden.
Gittiğinden beri kış bütün mevsimlerim.
Anlasana sensizim,kimsesizim.
Yaşam ile ölüm arasındaki o ince çizgide gidip gelen bir avareyim.
Gel hasretim,sensin tek merhemim.
Gel de hayat bulsun bedenim.
Beklenmedik bir anda çık gel.
Atacama Çölü gibi
rengarenk çiçeklerle kaplansın yüreğimin yeryüzü.
Özledim be özledim daha nasıl anlatayım,
nasıl tarif edeyim bilmiyorum.
Çık gel ansızın,dön geç olmadan.
Dön artık geç kalma.
Gelmezsen eğer bilesin ki,
bu sevdanın cenaze namazında
olursun ön safta, bunu sakın unutma!
AYTEN DEMİREL