"Bir zamanlar umutken sevdan yarınlara
Ve yüreğim sana çarparken
Ve Aşka çağrılıyken gülen gözlerin
Yitik yaşanmışlıklar içinde
Sensizliğe ağıt alışkanlığına döndü gidişin
Ve gittin…gittin vefasız.."

"Hazzın,sevdasının başında bekleyenlere güler kader"der bir bilge...Verilmişse söz,o kimliklerin aynasıdır...Hani,"al yazmalım,selvi boylum" romanının filmi var ya...terketmişti Kadir Abimiz Türkan ablamızı da,sahip çıkmıştı mert yürek sembolü Ahmet Mekin abimiz...Hem de çocuğuna da...Dönüp gelince Kadir abimiz,o sorumsuz haliyle...sahne muhteşem mi muhteşem...Karar anı...Aşk emek ister...Türkan ablamız ve çocuk kime yöneldi...Ahmet Abiye haliyle...Aşk asla pişman olmamaktır...zaman,sevdalılar için az beklenesi efsunlu bir yoldur...İşte,aşkın emek isteyişi,bana göre budur...Ağıtlar yerine,beklemek ve beklemek,sevdanın en şaşmaz kriteridir...

"Karalanmış birkaç mektup,
Solmaya yüz tutmuş birkaç resimsin
Ellerimde elinin sıcaklığı
Yanaklarımda ..hala hissettiğim buselerin
Kısacası “umutsuzluk içinde umut
Hatırlanması gereken mazi sevgilimsin..."

Son iki dizede,asla solmayan sevda içinde hissetmek kendimizi...işte sevda budur...Karalanmış birkaç mektup ve solan resim gibi hissetmemeli sevdamızı...Sevdalanmak,asil ruh ve yüreklerin asla vazgeçmemesi gereken,sevdalanıştır aslında...Umutsuzluk içinde umut avazları,,her ne kadar diğer dizelerde ümitsizliklere dair serzenişler varsa da,hepsini silip süpürüyor finalde...İşte böyle olmalı sevgilerimiz...herşeye rağmen aşkın hazlarının ve renklerinin başında beklemek...hem de ölesiye kadar,ebediyen...Vefalı yürek ve ruhların aynası kimliklere de yakışan budur....

Tebriklerim,baştan sona hüzünlere sarmaladığınız feryatlarınızı,finalde susturarak,umutla sahiplenişlerinizin nadide güzelliklere yol vermesindeki tasvirlere,ve de,yüreklere tercüman oluşlarınızdaki şeffaf duyguların paylaşımındaki içtenliklerinizedir...selam ve sevgilerimle...