Bir söz yıllarımı yedi
kendime olan güvenimi yerle bir etti
bilmedi o sözü söyleyen kişi
bana ne çok zarar verdiğini

duydum ardımdan konuşurken
o söz kalbimde gül yerine bitirdi diken
acıttı canımı incitti ruhumu
insanca yumuşak bir söz söylemek varken

yıllardır o sözün tesirindeyim
unut git derseniz haklısınız fakat neyleyim
istedim ki bu sözün üstüne kalkıp gideyim
lakin ben hâlâ söyleyenin evindeyim

sanki bir el elime yapışmış gibi
o söylenen laf mizacıma yakışmış gibi
dışarıya karşı iyimser bu duruma alışmış gibi
içten içe yiyorum tüketiyorum kendimi

çaresizce yedim yuttum bu bir çift sözü
karşı çıksa da haksızlığa insanın özü
yaşla doldukça sızlıyor ruhumun gözü
var mıdır acaba böyle bir yokuşun düzü

günler geçiyor ben duruyorum
içim alıp veriyor hep kuruyorum
o unutmuştur çoktan alt tarafı laf deyip
arıyorum düştüğüm kuyudan kurtaracak bir ip

söz deyip geçme adamı delip geçiyor
içine türlü yaralar dertler açıyor
aklı olan kem sözlüden köşe bucak kaçıyor
bazı insan etrafına zehir saçıyor

niye uzar gider çaresizliğin yolu
huzursuzum yüreğim fırtına dolu
üzüntü ahtapot sarıyor yüzlerce kolu
araştırıyorum kurtulayım diye sağı solu

sevmediğin evde yaşamak ne zormuş
mihnet ile değersiz hissederek kalınıyormuş
sabrede sabrede murada erilmiyormuş
en çabuk şekilde kaçıp kurtulmak ne kadar zormuş

bir söz yıllarımı yedi
hayatımı kutulara hapsettim yıllardan beri
kimse göremedi bilemedi garip halimi
başkaları mı belirliyor benim kaderimi

izledim ben de pek çok motivasyon videosu
hepsi de sadece olmayan yemeğin baharatı sosu
gidemedim nafile kulağımda sürekli tekrarlıyor
o insanın negatif yayın yapan cızırtılı radyosu

Allah kimseyi hareketsiz bırakmasın
dilerim ömrünüz neşe içinde geçsin su gibi aksın
yakarsa içinizi sadece aşk ateşi yaksın
kan emici insanlar uzak olsun peşimizi bıraksın...






Gülhan Çeliktaş