ÖYLE BİR ŞİİR

Sevmek mi diyorsun,
öyleyse öf be dedirtecek şiirlerde,
İzmir gibi sev beni.

Mesela Ankara gibi sev,
nezih şarkılarda, nakarat nakarat
dinleyeyim sevi sözlerini.

Herkes sever mi şiiri?

Bilmem.

Ama benim zaafmdır şiir;
mesela bir tutku gibi Bursa.

Aşk,
yürekte yara,
özlem,
yaşanmışlık,
hatta yaşamak isteyip de yaşayamadıklarımdır Antalya.

Anlayacağın,
çok anlamı var bende İstanbul’un;
iki yakası ayrı güzellikte bir şiir.

Şiir diyorum azizim, şiir…

Şiir hem dağıtan,
hem toparlayandır Çanakkale gibi.

Isparta gibi mesela;
bazen gülde naif bir katre,
bazen zehirli bir yılandır şiir.

Bilmem ki varlığına şükreder mi Erzurum?

Ezeli,
ezvahı,
Iğdır gibi cennettir şiir.

Ben sükrederim bazen,
bazen bir isyan;
yoğun duygu taşıyorsa Adana gibi,
dolup da taşar şiir.

Bazen alıp götürür geçmişe, Edirne gibi.

Ağladığım da olur Manisa gibi, şehzadeler diyarında.

Bazen âşıklar şehri Amasya’da Ferhat…

Tam da o an,
kazmayı vurarak,
lehçe lehçe Diyarbakır’da ayrılıktır şiir.

Irksız bir coğrafya gibi,
mesela Hatay.

Kanatanın,
kanatıp da kaçanın,
gelmişine,
geçmişine
küfür bile ederim.

Oh be…
Öyle bir rahatlarım ki,
öyle bir şiir işte.

Ve yine dönüp dolaşıp,
yaşadıklarıma sükredip,
yaşayamadıklarıma gömülürüm.


Efkan ÖTGÜN