O! “adamlar”
Burnu büyük, mağrur kişi,
Kalbi katran, dışı inci.
Üste yağcı, alta kinci.
Başa oynar,” hep birinci.”
Gel de, sen söyleme şimdi,
Köşk, sarayda, doğsan, n’olur.!

Çok konuşur, hep boş vaat.
Tarla boştur, yoktur hasat.
İçi sirke, bin bir surat.
İşin gücün, fitne fesat.
Dardır köprü, kıldır sırat.
Bir gün sözde dursan, n’olur.!

Sabah akşam, yesen börek,
Şiştir karın, koftur yürek,
Baksan merttir, özde dönek.
Dili desen, uzun kürek,
Balı görüp, konan sinek,
Aç, susuzu görsen, n’olur.!

Garibana, nemrut surat.
İş düştü mü, yaltak sıfat.
İş bitti mi, bir pula sat.
Menfaate, bin takla at.
Edep, erkan bilmeyen zat,!
Biraz yüze gülsen, n’olur.!

Bir masaya gelir, çaylar,
Yüze karşı, hoştur laflar,
Kalkarsan, arkandan sallar,
Üç kuruşa, seni harcar,
Bir gün kantar, seni tartar.
Biraz kendin bilsen, n’olur.!

Tanımazsın amca, dayı.
Hak getire, sevgi, saygı,
Sorsan der ki, “kuşak farkı.”
Para, puldur, sade kaygı.
Gel söz dinle, bundan gayrı,
Ana, ata bilsen, n’olur.!

Samimiyet der, laçkalık.
Her sözünde, bir saçmalık.
Hali tavrı, tam sopalık,
Davranışlar, hep yapmacık.
Mesleği olmuş, zırvalık.
Ciğer desen, beş paralık,
Biraz ağır olsan, n’olur.!

Söz verir, sözünde durmaz.
Borç alır, vurdum duymaz.
Sade kendin, sanır kurnaz.
Arsızdır, yüz kızarmaz.
Be, gafil, Allah’tan korkmaz,
Biraz dürüst olsan, n’olur.!

Siyasete de, el atar,
Her tür “zübüklüğü” yapar,
Menfaate, parti satar,
Ortadadır, açık pazar.
Bozuk düzen, tutmaz ayar,
Biraz adam olsan, n’olur.!

Bencilliği, en zirvede,
Adam arar, sırt binmeye,
Kendine beş, bir millete.
Saygı duymaz, hiç kimseye,
Yüz verme, kendin bilmeze,
Biraz kibrin yensen, n’olur.!

Varlık yokluk, bilmezsin sen,
Yağlı vücut, semiz beden,
Doymaz, dünyayı versen.
Daha da çok, semirmeden,
Eğer, biraz insan isen,
Az kanaat, etsen n’olur.!

Eşe, dosta vermez selam,
Hep dilinde, kibir kelam,
Hiç düşünmez, helal haram,
Hal anlamaz, bilmez meram,
Boy gösterir, arz-ı endam,
Biraz halden bilsen, n’olur.!

Ağzın açarsa, küfreder,
Sanki şeytana, şükreder,
Kendin sanır, bir halt eder.
Alaycıdır, tüm gülmeler.
Görsen “dünyaya hükmeder,”
Biraz edep etsen, n’olur.!

Burnu inmez, Kaf dağından,
Kopsa düşse, almaz yerden,
Kendin cüce, büyük gölgen.
Hep çalarsın, yüksek telden.
Giyeceksin elbet, kefen,
Biraz engin olsan, n’olur.!

Elbet gelir, ecel sana.
Dünya senin, olur sanma.
Bin yıl daha, yaşasan da,
Değecek o, toprak cana.
Tek derdin, hayattan yana,
Ölümü de bilsen, n’olur.!

Koç Muhittin, coştu yine,
Geçti aylar, geçti sene,
Boş insansın, adam sen de,!
Diklenirsin, ecele de,
De ki! Yendin ölümü de,
İnsan değil isen, bence,
Ölümü de yensen, n’olur.!
23/06/2020 Muhittin KOÇ