Geleceğim dedin, ümitlendirdin
Kaç bahar geçti yâr, yine gelmedin
Bir tanem ben seni, çok sevdim derdin
Öyle nankörsün ki, kıymet bilmedin

Demek ki ağzını, bıçak açmıyor
Yaptığın ihanet, gözden kaçmıyor
Seni düşünmeden, günüm geçmiyor
Bir kez bile bana, haber salmadın

Tutulmayan her söz, sevene ardı
Beni mi unuttun, zaman mı dardı
Belki de geçerli, sebebin vardı
Bir telefon edip, gönlüm almadın

Gönül yarasına, sen idin hekim
Araya hasreti, soktun nitekim
Şu gönül köşkünde, yalnızlık hakim
Ben gülmedim amma, sende gülmedin

Sevda ateşin de, yıllarca yandın
Buluşuruz dedin, amma aldandın
Bu gençlik bir ömür sürecek sandın
Şu göz yaşlarımı, bir kez silmedin

Yaz gününde, dizlerim de yatıp da
Sevdamıza, güzellikler, katıp da
Gönül defterine, imza atıp da
Sevgili oldun ya, canan olmadın

Göğsüme yaslanıp, hülyaya dalıp
Sımsıkı sararak, hep öyle kalıp
Lüzumsuz’u sevip, birlikte olup
Yanım da bir ömür, neden kalmadın

Sadık DAĞDEVİREN
Aşık LÜZUMSUZ