Közde kendinden geçen mavi çaydanlık,
Ne güzel anılar taşırdı ince belli bardaklarımıza.
Çayla akıntıya kapılan küçük çöp;
Salınırken bardakta, tebessümdü bir bakıma,
Anlamı ne çok büyürdü gönlümüzde.
Keza akşamüzeri geçerken
Sundurmaya uğrayan misafir kelebeği de...

Siz hiç yaşadınız mı?
Tek arkadaşınızın kitaplar olduğu ve
Akşamları TRT radyosunda yayınlanan
Arkası Yarınların sabırsızca beklendiği bir yerde...
Şikâyet etmek aklımın ucundan geçmezdi asla.
Ruhumun bir serçe şenliğinde
Sevinçle dolduğunu duyumsardım,
İçtiğim her çay yudumunda.

O küçük çöp, belki de kendi kendime
Umutlar büyüttüğümden olsa gerek,
Bir kez daha yücelirdi gözlerimde.
Şimdi ne içtiğim çay eski tadında,
Ne çöp düşüyor bardağıma...

Çaykur’un o güzelim çayları artık
Toz kıvamında!
Biraz daha gayret etse fal bile bakılır tortusunda.
Düşündüm de bunca keşmekeş arasında;
Çaya düşen "leke", koskocaman bir
Tebessümmüş aslında.

10 Şubat 2022/Hatice Ak