nasıl anlatabilirim ki
bu aciz yürek nasıl anlatır
bilemedim ki!
ya bu tozlu raflardaki
gönül defterinin sayfaları
nasıl misafir eder seni.
ummanları aşar sevgini anlatmaya ömür...

dayanabilir mi babanı hiç
göremeyişine
annene iyice sarılıp doyamayışına.
taifte başını yaran taşları,
yoluna atılan pislikleri.
aç kalışını hatırlamaya gönül dayanır mı?
ya karnına taş bağlayışların
ah efendim ah!


ne ömür ne de gönül dayanır.
ama bir yerden
seni başlamalı bir bir anlatmaya.
başlamalı ki
karanlıklar aydınlansın
senin kokunu her an dünyayı sarsın
küçük bedenlere
bedeller ödetilmesin....


zifiri bir karanlığa
güneşin doğuşuyla doğumun,
dünyanın çektiği sancıların son buluşuydu.
senin doğumun rahmet
merhamet iklimiydi.
tek olana dönüştü ki,
büyük ateşlerin sönmesi.
putların yüzüstü sürünmesi...
attığın her adım iyilikti,
ve iyiliğin, sevginin evrene girişiydi....

her adımın zulmün yok oluşuydu,
ayaklar altında ezilen
kötülüktü.
koca ümmet yetim kaldı
öylece.
ölümden önce ki ölüm derler ya.
senle hayat buldu
kainatta...

karanlıklara zulüm ve hüzün düştü
önce.
yine zifiri karanlığa düştü
ümmet.
bir gömlek dikildi ki zillet
korku,ümitsizlik, ırkçılık, vehm,
zulüm ve illet üstüne
illet...


senin gidişinle
ümmet oldu darmadağın..
akıllar bulanık, gönüller durgun.
söylediğin her söz
ilahi bir nur.
öyle işler ki kalbin en ince yerine.
büyümüş, ruhun küçülüyordu
zulmün karanlık bataklığı.
aldığın nefes karışıyordu
ya göğe...
nasıl adalet
hakim olacak yeryüzünde....


sen vardın
asr-ı saadet döneminde.
etraf sen kokuyordun
yeryüzünde..
mutluluk, adalet, merhamet, haya ve
samimiyet ...


nasıl anlatılır efendim
bu kara zillet..
Irak, Suriye mi, Arakan mı, yoksa Filistini mi
kan ağlayan Türkistan’ı mı?
anlatayım!
ümmetin gençleri bir bir
asılıyor, öldürülüyor mu
deyim mesela.
kadın ve çocukların
acıyan, susmayan çığlıklarını mı anlatayım.
gönülleri sağır, ve duygusuz olan müslümanların yüreklerini mi
yoksa!


o kadar şey var ki
efendim!
neyi, nasıl sayayım,
bilemedim...

MERYEM KARAPINAR