Hasretinin gözlerimden yaşlar akıttığı, soğuk bir gecenin yürek dağladığı saatlerinden sesleniyorum.

Merhaba sevgili;
Resimlerinin geceyi aydınlattığı,
Hatıralarının yüzümü güldürdüğü,
Hasret nöbetleri tutulan bir geceden sesleniyorum.

Ellerimde kokunun sindiği fular ve senden bana kalan hatıralar,
Her baktığımda gözbebeklerim büyüyor, kalbim yerinden çıkacak gibi atıyor,
Gözlerim kapıda, içimde bir ümit sanki kapıdan girecek gibisin.

Üst üste yakılan sigaranın dumanında arıyorum seni,
Senden kalanlara sığınıp kalbimi avutuyorum.
Sensizliğin yaralarını saramıyorum,
Bazen bırakıyorum kendimi karanlığın boşluğuna,
Düştüğüm boşluktan kalkmak istemiyorum sensiz bir dünyaya.

Sesin kulaklarımda yankılanıyor,
Bil bilsen öyle özledim ki sesini.
Görmedin, bilemedin ya yüreğimde ki yerini,
Hâlâ ilk gün ki gibi seviyorum seni.

Hatıraların, resimlerin yetmiyor artık,
Yapamayacağımı bile bile önce hatıralarını,
Sonra da içimden seni söküp atmak istiyorum karanlığın boşluğuna.

Yine kendime kızıyorum,
Kendime olan öfkem düşüncelerimden sonra kat be kat artıyor.
Aynalara bakamıyorum, baksam da gördüğüm sureti tanıyamıyorum.
Yavaş yavaş kendimi kaybediyorum.
Seni kaybettiğim yetmezmiş gibi kendimi de kaybediyorum.
Gözlerimden düşen yaşlar gibi,
Tane tane eksiliyorum.
Kendime bu kadar yabancı oluyorken,
Nasıl oluyor da hâlâ sen kalıyorum, anlayamıyorum.

Hasret nöbetlerine şahitlik ediyor ay ve yıldızlar.
Hasretin nasıl bir borçtu sevgilim, ne nöbeti bitiyor ne de ödemesi.
Biraz sonra güneş doğacak,
Merhaba diyecek umutla doğmasını bekleyenlere,
Benimse gece nöbetleri yerini gündüze devir edecek.

Bazen seni yanımda istiyorum,
Belki hakkım değil, belki doğru değil,
Kimin umurunda...
Olsan da olmasan da hep kalbimdesin,
Bir ömür sürse de hasret nöbetin, tutarım.
Bir ömür ödenecekse hasrete borcum, öderim.
Sen benim ömürlük sevdiğimsin.
Hoşça kal güzel yüzlüm, seni seviyorum.