Artık istemiyorum seni.
Bu aşk için verdiğim son savaştı ve bitti.

Kabul ediyorum, sen kazandın.
İyi oynadın.
Zaten hep sevenler aldatılır,
sevenler ağlatılırmış.

Kimse benim kadar sevemeyecek diyemem;
ama kimse benim gibi özel olduğunu hissettiremeyecek.
Mutlu olacaksın belki,
gözlerinden yaşlar akacak,
fakat o mutluluğun gerçek mi, emin olamayacaksın.

Artık istemiyorum;
ne yalan sözlerini
ne de sahte bakışlarını.
Çek git artık.
Yüreğimden, gözlerimden, sözlerimden git.

Ne düşlerime uğra
ne de hayallerime.
Giderken her şeyi al;
papatyalarda kokun,
güllerde asaletin kalmasın.

Artık git.
İlk defa bu kadar çaresiz bıraktın beni,
ilk defa bu kadar yaktın yüreğimi.
Ne verdiysen geri al.
Senden ne bir resim kalsın
ne de bir hatıra.

Gün gelecek arayacaksın beni,
gün gelecek anlayacaksın.
Ama ne güneşten koruyan gölgen olacağım
ne de hayallerine uzanan bir merdiven.

Bin ah bırakıyorum sana.
Ne mutlu kal ne de hoş.
Ağlattığın gibi ağla,
aldattığın gibi aldan.

Yüreğimi yaktığın gibi yan.
Benim gibi uykusuz kal,
benim gibi gecelerle savaş.
Ne huzur bul ne de dinlen.

Allah’a “Canım çok acıyor, dayanamıyorum.” dediğim gibi,
sen de bir gün dayanama.

Dostların seni tanıyamaz olsun.
Yüreğindeki hüzün yüzüne vursun.
Kulakların sevgi sözlerine hasret kalsın.
Yüreğinin yangınını ne kar söndürsün
ne de yağmur.

Yaktığın gibi yan,
kırdığın gibi kırıl.