Allah’ın (cc) adı ile başlayalım kelama
Sekinetle erişsin, maksadımız tamama

Ne kırıcı bir üslup, ne karavana kurşun
Ne esip gürleyerek; yakıp, yıkıp savursun
Edeple yazıp kalem, naif cümleler kursun
Arzuhal dizelerde çekmeden türlü cefa
Muhabbet membaından, kalplere dolsun şifa

Yazmak yahut zikr’ile hemhâl olmaksa niyet
Hal-İ Pürmelalini eylemeden şikayet
Usulünce etmeli letafetle, hikayet
Hâlden şikayet eden düşürür kalbe keder
Akledenler olmasa, gerektir ki derbeder

Hakikati bilmeyen yönelsin ihtiyata
Fena söz sahibini, düşürür müşkülata
Mahir elden marifet, tabidir iltifata
Mahareti şer olan, nifak taifesidir
Özü, sözü bir olan ahlak abidesidir

Kimse mükemmel değil, illaki şaşar beşer
Sen bütüne talip ol! Bölenler kayıp düşer
İpi kopan inciler, dökülür; üçer beşer
Yazık etme kendine, söze katıp da kara
Müslümana yakışmaz; gıybet yalan, iftira

Toparlanmalı artık, hızla çarpmadan dibe
Her şey suya muhtaçtır, insan hemi edebe
Zuhur eden hikmetle, bağlanır bir sebebe
Düşünmeyi unuttuk! İdrak hakeza öyle!
Akledip de ey insan, aslına rücu eyle

2 Kasım 1021