Sensizken boş meydanlarda yürüdüm
Hatırlarım her adım atışımda geçit vermez dehlizlerdi sürgünüm.
Ayaklarımda prangalar sana gelmemem için kanlı savaşta kendimi gömdüğüm..
Söyle! Vera ayrılığın yükünü ben mi? çekmeliydim
Gelemeyişin, gel gitlerin, anlamsızca lügatte olmayan sözlerin..

Ne diyorsun Vera...
Artık bak umut ettiğim şeyler pıhtılaşıp siyahlaştı.
Sensiz çektiğim aşk ilahi al’a ya dayandı.
Siyah bir gölgem oldun sanki benim hayatım senin adağındı.

Yapma artık! Bunu bize Vera
Sevgiyle yoğrulmuş,emek verilmiş günleri
Sırtımdan vurduğun, kaybettiğin dünleri.
Umut ettiğim yeşerteceğim seninle başlangıç yapacağım dediğim yeminleri
Artık hint diyarında yaktım hayalimin savrulan küllerini...

Vera!
Artık yüreğim sızladığında
Seni düşünmeyeceğim.
En tepe nokta zirve olan dağların
Sessizliğinde.
Bedenim buz tutup ağrı, acı, hissetsede
Senin gönlüme taktığın pranga gibi
Karanlıklarda kalmış dalgaların arasında nasır tutmuş ellerimle sıkışıp anıları kanatan hançer gibi.
Her söylediğin sessizlikteki kelimelerin bana gelmeyişi gibi
Suskunluğun ebedi aleme köprü olup benim üzerimden geçtiğin yollar sırata varsada
İnan! Vera
Canımı hiçbir şey acıtmaz suskunluğunun
cehennemi kadar.
İnan...

Ölmek üzereyken elbet elif gibi
Dimdik kalacağım.
Ya sen
Vera!
Sen ölürken
Belkide doğmamış bir anne karnında
Benim gibi esaretimi hissedeceksin. Doğduğun anda ise beni anlayıp
Ağlayacaksın be Vera!
Ağlayacaksın....