Ey şanı,namı büyük istanbul
Yıl bindokuzyüzyetmişdört
Sesizce geldim sana,sesizce çekip gideceğim
O yıllar daha güzeldin,mutluydu insanlar
Yaşadığım ne varsa yanımda götüreceğim
Ben,sende öldüğümü çok iyi anladım
Senin gecelerin çok karanlık düğüm düğüm
Çok yürüdüm gecelerinin ayazında
Çaresiz,dermansız kaldı ayaklarım
Düz yollarında


Sen nasıl bir metropolsun
Yere düşen gölgem bile beni yalnız bırakıyor
Sırtımda çantam içinde eşyalarım
Mülteci oldum kendi vatanımda
Her tarafın doldu"din kardeşlerimizle"
Sahil boyunca oturup
Yorgunluğumu dindirecek bir bank arıyorum
Onu bile çok gördü bu şehir bana
Soruyorum saraylım sana
Ne kaldı ki vatsndaşından almak istediğin
Her şeyimizi aldın,çok şey varmiş gibi
Kalan son kalbi de benden çalmaya çalışıyorsun


Çekilmiyor dertlerin şanlı,namlı ’’Ey İstanbul!’’
Bu gece de misafirim sende
Çaldın hayallerimi bu karanlık sokaklarında
Günün başka,gecen başka
Sevilecek bir yanın kalmadı senin
Unutmaya çalışacağım sana dair herşeyi
En son kimi yuttu bu boğazın
Hangi rüzgar indirdi yelkenlerini
En son kim sevdi seni,deliler gibi?
Sen karmaşık kördüğüm
Çözülmeden beni anlayamazsın


Gideceğim,göz yaşlarım az olsada akacak
Saçıma düşürdüğün aklarla
Karadenize,yeşilırmağa akmaya gideceğim
İçimde büğüttüğüm tüm çiçekler sana kalsın
Dikenleri yüreğimde gideceğim
Seni seviyorum demeye gücüm yetmedi
Çaresizliğin bütün hıncını gitmekle alıyorum
Önceleri,benim için bir yıldız gibiydin
Beni bu kadar üzecek ne yaptım sana
Sen hep olacaksın bu evrende
Ben fani olacağım bir gün
Yine de sana sevdiklerimi emanet ediyorum
Elveda istanbul
🐋🐋🐋🐋