Oturmuşum kırık dökük tahta masama
Rüzgarın hafif esintisi üşütüyor bedenimi
Çektim masamı kuytu bir köşeye
İnce belli bir bardak çayın sıcaklığını hissettim
Yüreğime gelişin bir varoluştu benim için
Bir çizgi çekip maziye
Sevmiştim hayalleri seni bana getirdi diye
Yollara isyankardım seni alıp götürdi diye..
Şimdi susma vaktidir.
Şimdi seni öldürme vaktidir içimde
Katil olmak bu kadar zormu bilmiyorum
Ne yazıkki yapmalıyım bunu
Vazgeçmeliyim..

Sende bu kadar rahat unuturmusun bilemiyorum
Sende öldür içindeki beni
Bana ait ne varsa
Yitip giden günleri , seneleri..
Çok zor biliyorum,hoşçakal demek
Birazda hoşçakalmayı hak etmiyorsun
Yinede bir seni görmemek için gidiyorum
Dönmemek üzere ardım sıra gidiyorum..

Sana ait ne varsa
Okyanuslara atacağım herşeyi
Kalbimi , beynimi , kalemimi
Kanatlanıp uçacağım acılar ülkesine
Yalnızlığımla buluşuyorum
Vazgeçiyorum kendimden
Dik ve kararlı gidiyorum

Sana yinede teşekkürler ediyorum ;
İnsanlara güvenilmediğini hatırlattığın için
İki yüzlü olmanın , sahte gülüşlerin
Zor olmadığını gösterdiğin için
Ne halin varsa gör diyemiyeceğim
Bilirmisin " .. " iki noktanın ne anlama geldiğini
Ucu belli olmayan bir son gibi beklemeyi..
Yinede teşekkürler yıllarımı harcadığın için.
Bana ne kattın bilmiyorum.......

🐋🐋🐋🐋