​gözlerim uzaklara dalmış;
uyumakla uyanıklık arasında
yıllarca içimde biriktirdiklerimi
not etmişken aklımın bir köşesine,
hepsinin uçup gitmesine bir kuş sürüsü sebep.

galiba ilk tümce özlemle başlıyordu,
ve seviyordum diye sürüyordu;
derinden, apayrı bir sızıyla...
​ama hiç vaktimiz olmadı söylemeye,
vakit ayıramadık birbirimize.
yine yetim kaldı sevgimiz, bir başına öylece...

söylemesek ne çıkardı, biliyorduk nasıl olsa;
yoksa her bakıştığımızda ılık ılık akar mıydı
göğüs kafesimizdeki o şey, adı her ne ise...

görüyorsun işte;
geç kalmışlığımız boşuna değildi.
​ilk kez bizi anlatacaktım bir şiirde;
şu kuş sürüsünün kanat sesleri yok mu...

tam da "seni seviyorum" diye bağıracakken,
yutuverdim dilimin ucundakileri.
​dağıldı gözlerimdeki ağırlık ve uyku hali;
yine yarım, yine bir başka bahara kaldı
yüreğimizde sakladığımız o aşk masalı.



8 Eylül 2021 - haticeak