Ç/ağların kurmaktan korktuğu
bir düşsün Sen sevgili.
Varlığın hiç’liği olsa da sevi
İlk soluğum
son soluğuna karışırken;
kuşların uçtuğu dal değil
en güzel ıslığısın can evimin.

Suyun akışında değil
gönlümün varışında yaşadığım.
Sahile vuran dalga değil
nefesime demir atanım.
S/özümü yabana atan değil
gözyaşımın yanında olanım.
Sadece hayretim değil
hayretimin içinde hasretim.
Boğazıma düğüm olan değil
düğümleri çözenimsin..

Ay ışığında öpüşme düşüm değil
susuz sahrada yanışıma gül olan.
Bitmesinden korktuğum değil
göçmesinden koktuğum varlığım;
Sen bana ilahiden bir parça
susuzluğuma memba
niyet ettiğim sırtımı dayadığım
zikrime duasın.
Uzaktan yıldız gibi gördüğüm
ama Nur olduğunu bildiğim
İkiz alevim
Bilirim ki; ateş ateşi yakmaz
sadece ışığımızdır bizi biz yapıp
aydınlatan.
’’Varmak sonuca, sonuç da nasipse ’’
Duyduğum sesi bulduğum yerdeyim..!


Ferdaca