Bak iftar ezanı, okundu yine
Kalbim yüz yerinden, çizildi işte.
Sensizlik çok ağır, dokundu yine
Yürek çaresizce, ezildi işte.

Oruçla, namazla; günü geçirdim
Kur’an’la dilime, sabır içirdim
Sen düştün içime, aklı kaçırdım
Tüm uhrevi hava, bozuldu işte.

Bir maziye baktım, bir de bu güne
İhanetin geldi, serildi öne
Anılar canlanır, baksam ne yöne
Gönlümün bağları, çözüldü işte.

Sen böyle bir yolu, tutup kendince
Terkedipte beni, gittin haince
Eski ramazanlar, akla gelince
Lokmalar boğaza, dizildi işte.

Ne kadar mutluyduk, eskiden bizler
İftar sofrasında, tatlıydı sözler
Sayende huzurdan, kalmadı izler
Dudaklar kıvrıldı, büzüldü işte.

Önümde yemekler, hep öksüz kaldı
Ne ağzım, ne midem, tek kaşık aldı
Gözlerim öylece, geçmişe daldı
Kiprikten damlalar, süzüldü işte.

İntizarla döndü, dilde dilekler
Her iftar derdime, yeni dert ekler
Soframa davetli, bütün melekler
Halime bakarak, üzüldü işte.

Elinle kalbime, kılıçtan ince
Sapladın hançeri, çekip gidince
Sayende kadere, isyan edince
Sevap; günah diye, yazıldı işte.

Anlatamam derdi, dostun birine
Yürekte bir ateş, düştü derine
İftarda önüme, sofra yerine
Her akşam bir mezar, kazıldı işte.

Erhan DOĞANAY