İltimas geçen bir düş olsam keşke…
Ölümün evrelerinde sırıtan bir üzünç misal.
İkilem yüklü iklimde saklı bir referans
Akıl ikliminde savrulduğum
Yüreğin nazında huzur bulduğum
Elbet bu dünyanın da ötesi berisi
İçimde saklı bir temaşa
Aşkı ve sevgiyi kutsayan evren adına
Solan bir tebessüm isem
Hıçkırığımda saklı gizem
Gamzelerinde ömrün tüm insanlığa hürmet eden.

Mizacım yatkınsa yanılmaya
Yanıltmadan yaşamak olmadı mı ilk sırada?
Bedel ödeyense düşler
Kanıksanmış her yanlışta
İçine düşülen bir renk çukuru:
Alı al moru mor riyaların
Göğün peksimet tadında kıvamında
Bir serzeniş ise içine düşülesi
Sözcükler can yeleği
Şimendiferi özlemin
Hala vuku bulan özlemi ve sevgiyi
İliklemek mi aynı anda?

Lacivert göğün matemi
Nazenin bir fısıltı
Aşkın ve sevginin olur mu hiç ayrı gayrısı?
Tebessüm ehli bir yürek
Devşirmeleri evrenin
Devingen mizaçta saklı bir semazen
Evreni ve aşkı tavaf eden
Üstelik bir ömür en elzem.

Muhtevası ömrün
Bordan heceler kordan atlas yürek
Sancılı mabedin kıyıma uğradığı
Fevri meltem hem neye gerek?
Üstlenmekse yanlışı
Doğrudan yana kıvılcım püskürten şaşkın felek
İlla ki kabullenmenin ilk şartı
Ney sesinde üşüyen bir kimlik
Aşkın ahusunda sevdanın da nazında
Her rengi beyaz; her aşkı temiz bilmek.

Elbet vardı Mevla’nın bir bildiği
Düşkünlüğümüzse sevgiye dalsak da kimi zaman hayale
Rüştünü ispatladık ispatlayalı umudun
Rengimizle ne aldattık ne de savurduk
Şimdilerde rest çekilen neyse
Kimlik derdini de geçtik geçeli.

Cümleten de firar etti iyelik ekleri
Benden çıkıp yola varamasak da bizin mizacına
Düşkün değil miydik?
Cihanın bitimsiz nazına.
Reddi güç kabulü güç iyi de
Mümkün mü yok saymak cenneti?
Hala fetva veren yüreğin saklı mabedi.