Doğum yerim Merzifon, tevellüt ellidokuz
O şipşirin beldede gözlerimi açmışım
Bir mübarek gecede önce mevlüd okunmuş
Sabah namazı vakti ben dünyaya gelmişim

Annem ağanın kızı, babam kapıda şoför
Birbirini sevmişler zengin fakir demeden
Kim dediyse çok doğru ‘aşk adamı eder kör’
Mutlu yuva kurmuşlar birbirini incitmeden

Geçim derdi bitirmiş babamı o zamanlar
Altmış üçte göç ettik İstanbul’a Fatih’e
Hayal meyal aklımda dar cumbalı sokaklar
Hepsi şahittir sanki o mübarek fetihe

Birkaç yıl daha sonra taşındık Çağlayan’a
O zamanlar Çağlayan şimdiki gibi değil
Ta o zamandan katılmış bölge halkı talana
Her taraf gecekondu kim vermiş belli değil

O zamanın düzeni gerçekten çok bozuktu
Su almaya çeşmeye alt sokağa giderdik
Asfalt ne gezer orda kaldırım bile yoktu
Sonbahar kış mutlaka çamurlarda yüzerdik

Buna rağmen çevremiz iyi insan doluydu
En ufak sıkıntıyı bir ucundaki duyardı
Merhamet hala vardı, kalpler sevgi doluydu
bir şey lazım mı diye yardım için koşardı

Evimiz üç odaydı, ortasında salonu
Birinde biz kalırdık diğerinde halamlar
Misafir geldiğinde daralır eni konu
Buna rağmen mutluyduk rüya gibi akşamlar

Babamda desoto marka eski bir taksi vardı
Eminönü durağında taksicilik yapardı
Zavallı babaannem cam önünde sediri
Sokaklara bakarak gece gündüz yatardı

Hiç unutmam babamın evine gelişini
Yorgun argın olsa da gene neşe saçardı
Göz ucuyla izlerdim öperken kardeşimi
O gelmeden geç olur bizi uyku sarardı

Hafta sonu olunca tüm mahalle erkenden
Brandalı kamyonla ormanlara giderdik
Genç ihtiyar demeden her biri ayrı telden
Beraberce son çıkan şarkıları söylerdik

Bazen yaz akşamları babam erkenden döner
Babamın taksisiyle hisarlara giderdik
Sur dibinde çimene battaniyeyi serer
Gaz ocağında çay demler yudum yudum içerdik

Gecenin serinliğinde denizde yakamozlar
Tatlı esen meltemi tenimde hissederdim
Öbek öbek parıldardı gökyüzünde yıldızlar
Gökyüzüne bakarak mehtabı seyrederdim

O anlar ne anlardı, ne güzel zamanlardı
Ömrümün balı gitti, şimdi posası kaldı
Hatıralar diyerek bir şair, bir ah çekmiş
Hatıralar kovulmayacağın tek cennettir demiş

Bönen, 6 Safer 1429 Perşembe