Anlaşılan ben yine sürgün yemişim.
Nedensiz ve sebepsizce.
Uykularım kaçıyor
Gözlerim firar.
Düşündükçe çıldırıyorum sanki.
Aklım firar.
Çığlıklar atıyorum sesleniyorum duyan yok
Sözlerim, sözlerim firar.
Bir anlayan arıyorum, bir duyan, bir dinleyen.
Ama yok işte yok
Çareler arıyorum yok çareler yok.
Yokluklar içinde bir şeyler arıyorum.
Belki diye ümit ederek hala aranıyorum.
Ama yok.
Sen yine yoksun
Birden kendimi düşündüm nasıl geldiyse aklıma.
Aradım kendimi varlar içinde yokum.
Yokmuşum işte yok.
Yokluklar arasında yitip gitmişim öylece.
Çaresizlik desem değil
Yok işte kalmamış çare.
O gitmeler yok mu o gitmeler.
Birde o bitip tükenmeyen özlemlerin.
Aslında ne gitmeler içimdeki bu sensizliğe çare.
Nede o özlemlerim.
Göremediklerim den dolayı suçluyum
Gözlerinden sürgün yemiş gibiyim ben.
Ben seni karanlıklarda ararken
Sen perdelerin gölgesinde saklamışsın kendini.
Aklım firar etti edeli
Ayaklarım alışkanlık yaptı sokaklarına.
Bir zamanlar sen gülünce güller açardı.
Ve gözlerinde ışık saçardı
Yüzünde ise tarifsiz mutluluklar vardı.
Ne oldu birden neden bu yüz çevirmelerin.
Neden kapattın pencereleri sebepsizce.
Neden
Işık dahi sızmıyor camlardan, odalardan.
Bak şimdi ellerim üşüyor yine ayaklarımda başlar birazdan.
Kim bilir belkide son gelişim bu sokağa.
Ne olur ne olmaz bil istedim.
Seni çok sevdim.
Aklım firar etmeden.

Mehmet DEMİR
22.11.2020 ANKARA