Kasım Rüzgârları vurdu dalımı
Soldu yapraklarım döküldü benim
Eller aldı elimden gül eda’lımı
Kader diye boynum büküldü benim


Tek Hayalim vuslatken hicrana kucak açtım
Yüreğim kan ağladı yalandan neşe saçtım
Saklandım köşe bucak kendimden kaçtım
Celladını görmeden Ruhum söküldü benim


Ne gelip soran oldu nede gören halimi
Leylasız çöllerde yitirdim mecalimi
Gözlerimin önünde yaktılar hayalimi
Bir yanım yeni yanmış bir yanım küldü benim


Karşıma apansız çıkışların da
Zaman eriyen mumdu bakışların da
Kalbimin zemheri zor kışların da
Sevdam inatla açan asi bir güldü benim


Artık gözlerini aramıyorum
Bu deli yarayı saramıyorum
Sensiz hiç bir sonuca varamıyorum
Yüreğimin akı’yla aldım oysa bu aşkı
Hasretin hak ettiğim ödül’dü benim



Kış kapıda beklerken yaz baharı kovalar
Gün gelir Yeşillenir deme kurak ovalar
Elim de eski resmin karşımda boş odalar
İnce bir sızı olur yüreğimi ovalar
Halbuki göz koyduğum tenha gönüldü benim



Sen ayrı bir yerdesin ben ayrı bir tarafta
Sevda eski bir kitap toz tutan rafta
Artık ağlamıyorum sana her tarafta
Kahrolası Hicrana talihim güldü benim