duyduğum imgeler, yersiz bir tümcenin başında geldi
katlanılan yaralarla birlikte

çünkü çoğu zaman kanatır
yaşamın avuçlarına sır gibi dökülen
kelimeler
hatta bir çocukluk travmasıdır
derinlerimizde de değil
hayatımızın en merkezine
yerleştirdiğimiz
küfürden farksız cümleler
ki hep de en sevdiklerimiz acıtır
bir yabancı düşünmez ki zaten

işte öyle’
bazen bir kelime
bazen bir cümle yeter yolumuzu çizmeye

*

mesela sizler tanır mısınız bizi

burda her birimizin bir hikayesi vardır
sadece anlatmak yeterli gelmez
g/özlerimize de bakmanız gerekir dinlerken
bizi

mesela gece çökünce şehrin karanlık bağrına
kilitli kapılar ardında neler yaşanır bilinmez
kimi duvardan şen kahkaha sesleri yayılır
kiminde ise
"kurtarın beni" dercesine çığlıklar yükselir
hatta sonra da
"bu gürültüler her aile de olur" denir

böyledir bizim buralar
parası olanın bile çok derdi vardır
belki de en çok onun sırtındadır şu koca dünya
kim bilebilir ki
parası olmayanın da derdi geçim olur hep

bir de
mahalleden geçerseniz görürsünüz
parkta ki kafası güzel gençleri
onlara bir el uzatmak yerine
horlarsanız
sizler nasıl bizden olabilirsiniz ki

derdi çoktur işte burdaki insanların
belki sizler bilmezsiniz
ama her gün her saat böyledir
böyle geçer zaman

’geçmeye geçmeye’


Sonra da ölürüz işte her gün her gece
yavaş yavaş